นางก็คืออาวานที่ถูกขับไล่ออกไปในปีนั้นนั่นเอง!”
เวลาสิบกว่าปีก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนๆ หนึ่งเปลี่ยนไปจนคนอื่นจดจำไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนผู้นั้นเดิมทีก็ไม่ได้สนิทกับใครอยู่แล้วสิบกว่าปีต่อมาเมื่อต้องมาพบกันอีก จะจำไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไรเลยสักนิดแต่ว่าพอชี้ให้เห็นลักษณะเด่นอย่างชัดเจนแล้วความทรงจำของทุกคนก็หวนกลับมา
แม่บ้านที่มีท่าทีลังเลในตอนแรกท้ายที่สุดก็มั่นใจตบมือพลางกล่าว “ไม่ผิดแน่ นางก็คืออาวาน!”
ฝูงชนต่างพูดคุยกัน
“อาวานคือผู้ใดหรือ” สาวใช้วัยเยาว์กล่าวถามอย่างสงสัย
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าในจวนนแห่งนี้มีคนชื่อนี้ด้วย”
“ในเวลานั้นพวกเจ้ายังไม่ได้เข้ามาทำงานในจวนแห่งนี้เลย ข้าคลับคล้ายคลับคลาว่า สิบกว่าปีที่แล้วมีสาวใช้คนหนึ่งชื่ออาวาน นางถูกขับไล่ออกจากจวนไปเพราะทำให้นายท่านปัวกับฮูหยินไม่พอใจ แต่ว่าในปีนั้นนางไปเป็นบ่าวรับใช้ที่ไหนข้าเองก็จำไม่ได้แล้ว…”
โต้วเหนียงยืนอยู่ตรงกลาง ปล่อยให้คนวิพากษ์วิจารณ์ไป แม้ว่านางจะยังคงมีสีหน้าที่นิ่งสงบ ทว่ามือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกลับสั่นเล็กน้อย
สุดท้ายก็ถูกคนจำได้จนได้สินะ ผมของนางถูกมัดไว้หนาแน่นถึงเพียงนั้น ใต้เท้าเจินท่านนี้มั่นใจได้อย่างไรว่าผมสองเส้นที่ร่วงในตู้เสื้อผ้าเป็นของนาง เพียงเพราะนางเป็นหนึ่งในสองคนที่อยู่ในครัวแล้วไม่ได้ออกมาอย่างนั้นหรือ
เจินซื่อเฉิงให้โต้วเหนียงหลบมาอยู่ด้านข้า
