งชั่วคราว กล่าวถามแม่บ้านต่อไป “เหตุใดในปีนั้นอาวานถึงได้ถูกขับไล่ออกไป”
แม่บ้านเหมือนจะยังจดจำอะไรบางอย่างได้ จึงมองไปยังหย่งชังปัวอย่างขออนุญาตในทันที
หย่งชังปัวจดจำอาวานไม่ได้เลย สาวใช้ที่ถูกขับไล่ออกไปตั้งแต่สิบกว่าปีที่แล้วเขาจะไปจำได้อย่างไรเล่า จากนั้นเขาก็ตะคอกเสียงดังในทันที“พูด!”แม่บ้านจึงกล่าวอย่างแน่วแน่ “ในเวลานั้นฮูหยินกำลังตั้งครรภ์บุตรชาย ต้องเลือกสาวใช้อุ่นเตียงมาคอยปรนนิบัติรับใช้นายท่านปัวหนึ่งคน ตอนนั้นฮูหยินคัดเลือกมาหลายคน ท้ายที่สุดผู้ที่ถูกเลือกก็คือชุนเหมย ใครจะคาดคิดเล่าว่าจู่ๆ อาวานจะวิ่งไปหยุดอยู่เบื้องหน้าฮูหยิน บอกว่านายท่านปัว…ได้เสียกับนางแล้ว ฮูหยินคิดว่าอาวานต้องการจะเป็นสาวใช้อุ่นเตียงจึงพูดจาเหลวไหลให้นายท่านต้องเสียชื่อเสียง คิดว่ามันไม่ถูกต้องจึงขับไล่นางออกไปจากจวน…”
หย่งชังปัวขมวดคิ้วพลางฟังไปด้วย เหมือนจะคลับคล้ายคลับคลาขึ้นมาบ้างแล้ว
สิบปีที่แล้ว ดูเหมือนว่าจะมีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งไปร้องไห้คร่ำครวญอยู่ต่อหน้าฮูหยิน แต่ว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย แม้กระทั่งสาวใช้ผู้นั้นมีชื่อว่าอะไรเขาก็ไม่ได้สนใจเลย
หรือจะบอกว่า เหตุร้ายที่เกิดขึ้นในวันนี้นั้นมาจากต้นตอปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
ในเวลานี้เองที่มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบเดินเข้ามา
“ใต้เท้า หาเจอแล้ว!” เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการคนหนึ่งรีบเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าเจินซื่อเฉิงแล้วยื่นสิ่งของที่
