นนานหลายปี ลืมไปจนสิ้นว่าแข่งขันกับเด็กสาวคนหนึ่งนั้นไม่มีประโยชน์อันใดเลย
ผ้าโพกที่คลุมศีรษะของโต้วเหนียงไม่ช้าก็ถูกดึงออก ผมสลวยๆ สยายออกให้เห็น
กล่าวได้ว่าเป็นผมที่งดงาม เหมือนกับผมของเฉาอวิ๋นจริงๆ ผสมปนเปกับผมหงอกจำนวนมาก
ทั้งสองคนมีความคล้ายคลึงกันที่จุดนี้เป็นอย่างมากเห็นได้ชัดว่าอายุยังไม่ถึงสี่สิบปี ก็มีผมหงอกเสียแล้ว
“ทุกท่านลองดูสิว่าผมของโต้วเหนียงแตกต่างจากผู้อื่นอย่างไร” เจินซื่อเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“มีผมหงอก” สาวใช้คนหนึ่งพูดโพล่งออกมา
บ่าวใช้ที่อยู่ด้านข้างตีนางพลางกล่าวเสียงค่อย“เจ้าเด็กบ้า มีผมหงอกแล้วมันจะอย่างไรกัน”
ขนาดนางก็ยังมีผมหงอกเลย แล้วจะกลายฆาตรกรอย่างนั้นหรือ
เซี่ยชิงเหยาจ้องมองไปที่โต้วเหนียง จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง และกล่าวอย่างลังเล “เส้นผมของนางดูเป็นม้วนเล็กน้อย…”
จากการสังเกตของเซี่ยชิงเหยา คนที่อยู่ๆ ใกล้นางล้วนมองเห็นกันหมดว่าความแตกต่างที่มากที่สุดของเส้นผมของโต้วเหนียงกับคนอื่นๆ ก็คือเป็นม้วน ดูพิเศษมากๆ
โต้วเหนียงยกมือทั้งสองขึ้นมากดผมของนางไว้เห็นได้ชัดว่ารู้สึกไม่ดีที่สายตาของทุกคนจดจ้องมาที่เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของนาง พลางกล่าวอย่างกระสับกระส่าย “ใต้เท้า จะเอาอย่างไรกันแน่เจ้าคะ”
เจินซื่อเฉิงหยิบห่อกระดาษน้ำมันและเปิดออกมาเผยให้เห็นเส้นผมสองเส้นที่อยู่ด้านใน “ผมสองเส้นนี้พบในตู้เสื้อผ้าที่ฆาตรกรใช้ซ่อนตัว ทุกคนจะเห็นได้ว่าผมสองเส้นนี้กับ
