ีชีวิตอยู่ต่อไป
จะไม่ร้องไห้ได้อย่างไรเล่า นั่นคือบุตรที่นางตั้งหน้าตั้งตารอให้มาเกิดตั้งเนิ่นนานหลายปี เป็นความสุขและที่พึ่งพิงเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต
“ร้องไห้เสียงดังไหม” เจินซื่อเฉิงถามต่อ
เฉาอวิ๋นกัดริมฝีปากอย่างแรง แล้วพยักหน้า
เจินซื่อเฉิงค่อยๆ ถอนหายใจเบาๆ เหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฆาตรกรถึงแอบย่องเข้าไปในลานตะวันตกเพื่อฝังชุดเปือนเลือด
หลังจากที่ฆาตรกรก่อเหตุแล้วก็ออกจากเรือนหลักไป เป็นไปได้มากว่าจะได้ยินเสียงร้องไห้ของเฉาอวิ๋นจากนั้นก็เห็นฉากที่นางกำลังเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่ ด้วยเหตุนี้ฆาตรกรจึงตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วว่าจะปั้ายความผิดให้แก่เฉาอวิ๋น
เจียงซื่อเดินไปข้างๆ เจินซื่อเฉิง อย่างเงียบๆค่อยๆ กระแอมเบาๆ เมื่อเห็นเขามองมา ก็ส่ายหัวเล็กน้อย
เจินซื่อเฉิงขมวดคิ้วขึ้น
ไม่เจออะไรเลยหรือ
“ท่านปัว คนที่พักอยู่บริเวณเรือนหลังล้วนอยู่ในลานแห่งนี้ทั้งหมดทุกคนแล้วหรือยัง”
หย่งชังปัวที่ได้ยินเจินซื่อเฉิงถามเช่นนี้ ก็มองไปที่พ่อบ้านอย่างช่วยไม่ได้
พ่อบ้านรีบตอบ “อยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้วขอรับ”
เจินซื่อเฉิงกับเจียงซื่อมองหน้ากัน ทั้งสองล้วนรู้สึกเหนือความคาดหมายเล็กน้อย
หรือว่าสิ่งที่พวกเขาคิดจะผิดพลาด
