ชังปัว“นี่มีความเป็นไปได้มากที่สุด” เจินซื่อเฉิงไม่ได้เอ่ยปลายปิด จุดสำคัญของการสอบสวนคือคนเหล่านี้
ตระกูลใหญ่ล้วนมีกฎมีธรรมเนียม คนรับใช้เรือนหน้าไม่มีธุระเป็นกรณีพิเศษก็ไม่อาจมาเรือนท้ายได้ แต่เรือนที่นายหญิงอาศัยอยู่มีคนเข้าออกตลอด หากอยากจะหลบซ่อนตัวในนั้นหลังตะวันตกดิน คนๆ นี้จะต้องปรากฏตัวที่เรือนหลักถูกคนพบเห็นและจะต้องเป็นคนที่ไม่มีใครคิดแปลกใจด้วย
เช่นนี้แล้ว ขอบเขตจะได้เล็กลงมาหน่อย คนในเรือนหลักยิ่งน่าสงสัย
“เหตุใดฮูหยินจึงไม่ให้ผู้ดูแลจวนปัวนำบัญชีรายชื่อเรือนท้ายมาตรวจสอบกับคนดูเล่า ตรวจดูเสียหน่อยว่ายามนี้มีใครที่ไม่ได้อยู่ในจวนรวบรวมคนที่เหลืออยู่ทั้งหมดให้มาในลานบ้านให้ใต้เท้าได้สอบถามได้ตอลดเวลา”
เจินซื่อเฉิงแย้มยิ้มบาง “ข้าก็คิดเช่นนี้พอดี”
คนเรือนท้ายทั้งหมดในจวนหย่งชังปัวมีไม่น้อยหากจะตรวจสอบต้องใช้เวลาไม่น้อย เรื่องนี้ให้เหล่าผู้ดูแลจวนปัวมาทำ เจินซื่อเฉิงเอาบัญชีรายชื่อฉบับคัดลอกมาดูทั้งหมดในบัญชีรายชื่อเขียนรายนามของคนในเรือนท้ายแต่ละเรือนเอาไว้ชัดเจน คนพวกนี้ทำหน้าที่อะไรได้เงินเดือนไปเท่าใด บางคนมีบันทึกไว้แม้กระทั่งจุดเด่น อย่างเช่นสาวใช้คนหนึ่งชื่อหงซิ่ว[1]ก็ให้นางไปรับใช้หวีผมโดยเฉพาะ
เห็นได้ว่านายหญิงบ้านนี้เป็นคนจัดการเรื่องราวภายในบ้านได้ดีมากเพียงใดจากบัญชีรายชื่อชุดนี้
เจินซื่อเฉิงดูบัญชีไปสองรอบ สายตาตกอยู่บนชื่อสองชื่อแถวบนสุด
นั่นคือสาวใช้อุ่
