นเตียงสองนางของหย่งชังปัว
สมาชิกในจวนหย่งชังปัวเรียบง่าย นอกจากหย่งชังปัวกับภรรยาและบุตรธิดาอย่างละคนแล้วสาวใช้อุ่นเตียงสองนางนี้สามารถเรียกได้ว่าแทบจะเป็นเจ้านายอีกคน
เขากวาดตามองพี่น้องเซี่ยอินโหลวแล้วชี้ไปยังหน้าประตู “ท่านปัว พวกเราเข้าไปพูดคุยอะไรกันเสียหน่อย”
หย่งชังปัวเดินตามเจินซื่อเฉิงเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ เห็นการตกแต่งอันคุ้นตาในใจก็อึดอัดขึ้นเขาทอดถอนใจว่า “ใต้เท้าเจินถามมาเลยเถิด”
“ไม่ทราบว่าอนุสองนางของท่านปัวมีบุตรธิดาหรือไม่”ในบัญชีรายชื่อไม่ได้เขียนชื่อผู้เป็นนายของจวนเอาไว้ เจินซื่อเฉิงจึงตัดสินใจถามให้ชัดเจน
หย่งชังปัวยิ้มขื่น “ไม่มีขอรับ”
เจินซื่อเฉิงเอ่ยถามต่อว่า “บอกเหตุผลหน่อยได้หรือไม่”
“เหตุผลหรือ” หย่งชังปัวโดนถามก็นิ่งอึ้งไป
“อนุทั้งสองอยู่กับท่านปัวมาหลายปีแล้วกระมังไม่มีบุตรธิดาเลยดูเหมือนจะแปลกไปหน่อย”
“ข้าเข้าใจความหมายของใต้เท้าเจิน” หย่งชังปัวขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ แฝงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวและกระอักกระอ่วนใจ
ที่โกรธไม่ได้มีสาเหตุมาจากเจินซื่อเฉิง แต่เพราะคำถามของอีกฝั่ายทำให้เขาเกิดความสงสัยต่ออนุทั้งสองจึงได้มีโทสะ
“พวกนางสองคน คนหนึ่งรับมาตอนได้บุตรชายอีกคนรับมาตอนได้บุตรสาว ข้าไม่อยากมีลูกสายรองมาทำให้จวนปัวเกิดความวุ่นวาย จึงได้ให้พวกนางดื่มน้ำแกงคุมกำเนิดเอาไว้ตลอด”
เจินซื่อเฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามว่า “เช่นนั้นอนุทั้งสองก็ไม่เค
