ากที่เฉาอวิ๋นอาจจะเคียดแค้นต่อภรรยาข้าเพราะแท้งลูก คิดว่าภรรยาข้าแกล้งปั่วยจึงทำให้นางเสียลูกไปอย่างนั้นหรือ”
“คุณชายกับคุณหนูของท่านล้วนโตกันหมดแล้วในเมื่อท่านปัวรับอนุทั้งสองมาตอนพวกเขาเกิดกันตามลำดับ เมื่อสามปีก่อนพวกนางก็คงไม่ได้อ่อนเยาว์แล้วกระมัง”
“อืม ตอนนั้นพวกนางต่างสามสิบกว่ากันแล้ว”
เจินซื่อเฉิงแย้มยิ้ม “ท่านปัวอย่าได้ประเมินความเจ็บปวดของสตรีที่ไร้บุตรมาหลายปี พอจู่ๆตั้งครรภ์ขึ้นมาแล้วโดนบังคับให้ทำแท้งต่ำเกินไปความเจ็บปวดนี้เพียงพอที่จะทำให้คนเกิดความเคียดแค้นจนน่าตกใจได้เลย”“เป็นเฉาอวิ๋นทำร้ายภรรยาข้าหรือ” หย่งชั่งปัวสีหน้าเขียวคล้ำ
ตอนนั้นเขาสั่งให้เฉาอวิ๋นทำแท้ง แม้ว่าเขาจะรู้สึกผิด แต่กลับกระจ่างแจ้งในใจดี หากกินน้ำแกงคุมกำเนิดอยู่ดีๆ เหตุใดจะตั้งครรภ์ได้ เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลอย่างไรไม่ต้องคิดก็รู้
อย่างไรเสียเฉาอวิ๋นก็อยู่กับเขามาหลายปี ไม่ว่าจะใช้วิธีการใดให้ตั้งครรภ์ได้ ในเมื่อไม่มีลูกแล้วเขาก็ไม่อยากไปไต่ถาม ตรงกันข้ามเพราะสงสารจึงได้มอบของกำนัลให้นางไปไม่น้อย
เป็นไปได้หรือไม่ที่นางจะนึกว่าภรรยาตนไม่ยอมให้มีลูกจึงให้ทำแท้งไป แต่นั้นมานางจึงเกิดความแค้นใจต่อภรรยา สุดท้ายโอกาสมาถึงจึงทำร้ายภรรยาจนตาย
หย่งชังปัวยิ่งคิดสีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้
“ท่านปัวอย่าได้หวั่นไหวเกินไป นี่บอกได้แค่ว่าเฉาอวิ๋นมีเหตุจูงใจฆ่าฮูหยินเท่านั้น แต่ไม่อาจบอกได้ว่านางเป็นฆาตกร ทั้งหมดนี
