เนื่องจากบัดนี้ยังไม่มีข่าวคราวของชิวลู่ เจินซื่อเฉิงจึงได้ให้ความสนใจไปยังผลการชันสูตรศพ
หย่งชังปัวฮูหยินไม่ได้ถึงแก่ชีวิตภายในการถูกทำร้ายแค่ครั้งเดียว แต่นางมีบาดแผลบนร่างกายหลายแผล สถานการณ์เช่นนี้นางจะไม่ส่งเสียงจนทำให้หย่งชังปัวที่นอนอยู่ด้านข้างแตกตื่นจนลุกขึ้นมา เชียวหรือ
เจินซื่อเฉิงพยายามครุ่นคิดถึงปัญหานี้ จู่ๆสายตาของเขาก็มองไปทางเจียงซื่ออย่างไม่รู้ตัว
แม่นางน้อยผู้นี้ ผู้ซึ่งตรงเข้าไปตรวจค้นในตู้เสื้อผ้าตั้งแต่แรกเริ่ม และค้นพบเบาะแสอันสำคัญ นาง จะรู้อะไรบ้างอีกหรือไม่
บางทีเขาควรจะยอมรับฟังความคิดเห็นของนางดู
เมื่อคิดได้ดังนี้ เจินซื่อเฉิงก็เดินก้าวขาเข้าไปทางเจียงซื่อ
เซี่ยชิงเหยาคิดว่าเจินซื่อเฉิงมีเรื่องอันใดจะสนทนากับตน จึงได้เอ่ยปากขึ้นว่า “ใต้เท้า…”
เจินซื่อเฉิงยิ้มออกมาด้วยความอบอุ่น“คุณหนูเซี่ยไม่ต้องกังวลใจไป ข้ามีเรื่องบางอย่างต้องการจะถามแม่นางเจียงเท่านั้น”
เจียงซื่อยิ้มขึ้น “ใต้เท้าเจินต้องการจะถามอันใดหรือ”
“แม่นางเจียง เชิญไปคุยกันด้านโน้นก่อนเถิด”
“อาซื่อ…” ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่จู่ๆ ต้องมาสูญเสียมารดาไป จึงทำให้เซี่ยชิงเหยาต้องการพึ่งพาเจียงซื่อเป็นที่สุด
เจียงซื่อกุมไปที่มือของเซี่ยชิงเหยาเบาๆ จากนั้นเดินตามเจินซื่อเฉิงออกไปด้านนอก
เซี่ยชิงเหยามองตามทั้งสองคนไป และพบว่าพวกเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงใต้ต้นไม้ที่ไม่ไกลออกไปนักนางจึงได้ละสายตาเดินกลับมาข้าง
