ควรพูดก็ได้พูดไปหมดแล้ว ท้ายที่สุดเขาจะเชิญใต้เท้าเจินมาหรือไม่ ก็ต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของจวนหย่งชังปัวแล้ว
เจียงอันเฉิงดึงเจียงซื่อมาไว้ด้านหลัง
ซื่อเอ๋อร์ก็ช่างมีจิตใจงดงามเหลือเกิน เพื่อบุตรสาวตระกูลเซี่ย นางกล้าเข้าไปตรวจดูในห้องที่เต็มไปด้วยเลือดเช่นนี้
เฮ้อ มองดูแล้วคงจะต้องซื้อขาหมูตุ๋นให้บุตรสาวสักสองขาเพื่อปลอบใจนางสักหน่อย
“ท่านพ่อ…” เซี่ยชิงเหยาเห็นว่าหย่งชังปัวไม่กล่าวอะไรออกมา นางก็ร้องไห้น้ำตานองหน้า
หย่งชังปัวยังคงลังเลนิ่งเงียบไม่อาจตัดสินใจได้
เซี่ยอินโหลวหันไปมองดูบิดาและน้องสาว ก่อนจะหันไปจ้องมองเจียงซื่อแล้วหันหลังเดินจากไป“อินโหลว เจ้าจะไปไหน”
“ข้าจะไปที่ศาลาว่าการพระนครเพื่อร้องทุกข์!”เซี่ยอินโหลวชะงักฝีเท้าลงแล้วหันไปตอบคำถามของบิดา
“เจ้าจงกลับมาบัดเดี๋ยวนี้!” หย่งชังปัวออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว
เดิมทีเขายังคงรู้สึกลังเลไปมา แต่เมื่อบุตรชายตัดสินใจอย่างกะทันหันเช่นนั้นจึงทำให้เขาสับสนวุ่นวาย จนกระทั่งออกคำสั่งให้หยุดการกระทำลงโดยสัญชาตญาณ
เซี่ยอินโหลวหันกลับมาสบตากับหย่งชังปัว
“อินโหลว เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้ บัดนี้เรื่องในจวนยังไม่จำเป็นให้เจ้ามาตัดสินใจ!” หย่งชังปัวกล่าวออกมาด้วยความโมโห
เจ้านี่ปีกกล้าขาแข็งเหลือเกิน เมื่อครู่เขาเพิ่งจะร่วมมือกับท่านเจียงจับตนมัดไว้ บัดนี้ยังกล้ามาทำตามอำเภอใจตนเองอีก!
เซี่ยอินโหลวคุกเข่าลงแล้วก้มหัวคารวะหย่งชังปัวก่อนจะลุก
