ไม่ใช่อะไรรึ” เซี่ยชิงเหยาหยุดร้องไห้ ใบหน้าขาวซีดหันไปมองเจียงซื่อ
“บ่าวรับใช้เห็นท่านลุงฆ่าท่านปั้ากับตางั้นหรือ”ขนตาของเซี่ยชิงเหยาไหววูบ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงแหมะ “ท่านพ่อกับท่านแม่นอนห้องเดียวกันโดยปกติแล้วตอนเช้าจะมีบ่าวรับใช้สองสามคนเข้าไปช่วยพวกท่านล้างหน้าล้างตา เช้าวันนี้พวกนางก็เข้าไปตามปกติ และเห็นท่านพ่อนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ร่างของท่านแม่ เชิงเทียนในมือท่านพ่อเปือนเลือดเต็มไปหมด ส่วนท่านแม่ก็…”
เจียงซื่อพยายามจับใจความสำคัญ “แต่พวกนางก็ไม่เห็นตอนที่ท่านลุงเอาเชิงเทียนแทงท่านปั้าจริงไหม”
เซี่ยชิงเหยาผงะไป “อาซื่อ เจ้าหมายความว่าอย่างไง”
เจียงซื่อบีบมือเซี่ยชิงเหยา “ชิงเหยา จริงอยู่ที่สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น แต่บางครั้งตาของคนเราก็ถูกหลอกได้เช่นกัน บ่าวรับใช้พวกนั้นเห็นว่าท่านปั้าถูกทำร้าย แต่ท่านลุงที่ถือเชิงเทียนเปือนเลือดกลับนั่งอยู่เฉยๆ ดูเผินๆ ก็คงคิดว่าท่านลุงฆ่าท่านปั้า แต่หากคิดให้ถี่ถ้วนแล้ว พวกนางก็มิได้เห็นตอนที่กำลังลงมือฆ่านี่หน่า”
เซี่ยชิงเหยาฉงนหนัก “แต่ในขณะนั้นมีเพียงท่านพ่อกับท่านแม่สองคนเท่านั้น คนอื่นจะลอบเข้าไปท่ามกลางสายตาคนมากมายได้อย่างไร…”
แน่นอนว่านางเองก็ไม่อยากเชื่อความจริงอันโหดร้ายที่ว่าบิดาเป็นคนฆ่ามารดา เพราะเรื่องนี้ยากเกินจะรับไหว หลังจากที่บิดาได้สติก็พยายามจะฆ่าตัวตายเพื่อเป็นการชดใช้ หากไม่มีคนค่อยห้ามไว้ ปั่านนี้คงได้ปลิดชีพตามมารดาของนางไ
