ปแล้ว…
เมื่อเซี่ยชิงเหยาคิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกสิ้นหวังจนอยากจะร้องไห้
ความเจ็บปวดของนางและพี่ชายมิใช่เพียงการสูญเสียมารดาเท่านั้น แต่ยังมีความเจ็บปวดแสนสาหัสอีกอย่างคือบิดาของพวกเขาเป็นคนฆ่ามารดา
สิ่งที่เจียงซื่อกำลังจะบอกนางคือท่านพ่ออาจจะไม่ใช่คนที่ฆ่าท่านแม่?เซี่ยชิงเหยาเชื่อไม่ลงแต่ก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆความหวังนั้นทำให้นางยิ่งเป็นเดือดเป็นร้อนมากขึ้น ดวงตาจ้องมองไปที่เจียงซื่อพลางถาม “อาซื่อ ไฉนเจ้าถึงพูดเช่นนั้น”
เจียงซื่อสงบนิ่ง
ยามต้องเผชิญหน้ากับสภาพของเพื่อนสนิทในตอนนี้ นางทำได้เพียงสงบนิ่งเข้าไว้
“ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับโรคนอนละเมอ คนที่ปั่วยด้วยโรคนี้จะมีพฤติกรรมแปลกๆ ขณะที่กำลังหลับ บ้างก็จะตื่นขึ้นมาแล้วออกไปเดินเตร่อยู่ข้างนอก หรือบ้างก็มีพฤติกรรมบางอย่าง แต่ไม่ว่าอย่างไรแล้ว พฤติกรรมเหล่านี้เกิดขึ้นจากภาพในความฝันของคนผู้นั้น แม้ดูเหมือนเขาไม่รู้สึกตัวแต่พฤติกรรมที่เกิดจากจิตใต้สำนึกจะสะท้อนสิ่งที่อยู่ในใจ ชิงเหยา หรือเจ้าคิดว่าท่านลุงมีความคิดที่จะฆ่าท่านปั้าอยู่แล้ว”
“ไม่มีทาง!” เซี่ยชิงเหยาบอกปัดโดยพลัน “ท่านพ่อท่านแม่รักกันปานนั้น ท่านพ่อไม่มีทางคิดอะไรเช่นนั้นแน่!”
“มีผลก็ย่อมต้องมีเหตุ ในเมื่อพวกเราต่างก็คิดว่าท่านลุงไม่น่าจะมีความคิดที่จะฆ่าท่านปั้า ดังนั้นผลที่ท่านปั้าถูกทำร้าย ก็มิควรปัดเหตุไปตกที่ท่านลุง…”
เจียงซื่อยังไม่ทันไตร่ตรองให้เรียบร้อย เซี่ยชิงเหยาก็ค
