ว้ามือทั้งสองของเจียงซื่อมาจับไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น “อาซื่อเจ้าพูดถูก ท่านแม่ต้องไม่ได้ถูกท่านพ่อฆ่าแน่นอน! ดีจริงๆ ดีจริงๆ…”
เจียงซื่อถอนหายใจเบาๆ
จากการวิเคราะห์ของนางในตอนนี้ แหล่งอ้างอิงที่สำคัญที่สุดคือความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงระหว่างชาตินี้กับชาติที่แล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีสิ่งใดที่จริงแท้แน่นอน หย่งชังปัวฮูหยินถูกหย่งชังปัวฆ่าตายหรือไม่นั้น สุดท้ายแล้วก็ต้องอ้างอิงจากหลักฐาน
เซี่ยชิงเหยารีบปาดน้ำตา นางอยากออกไปข้างนอกจนเต็มแก่
เจียงซื่อรีบเข้ามาห้ามนางไว้ “ชิงเหยา นี่เจ้าจะไปไหน”
“ข้าจะไปบอกท่านพ่อว่าท่านพ่อมิได้พลั้งมือฆ่าท่านแม่ ฆาตกรต้องเป็นคนอื่นอย่างแน่นอน!”
“ชิงเหยา หากเจ้าไปบอกกับท่านลุงตอนนี้ ท่านคงคิดว่าเจ้ากำลังปลอบใจท่านอยู่เป็นแน่”
เซี่ยชิงเหยาสับสนเล็กน้อย “หากท่านพ่อไม่เชื่อจะทำอย่างไร อาซื่อ เจ้าช่วยข้าด้วยนะ ข้ากลัวว่าจะเกิดเรื่องกับท่านพ่อด้วยอีกคน ข้าสูญเสียท่านแม่ไปแล้ว ข้ามิอาจเสียท่านพ่อไปอีกคน”
เจียงซื่อครุ่นคิดและกระซิบว่า “ชิงเหยา เจ้าพาข้าไปดูห้องที่ท่านปั้าถูกทำร้ายหน่อยจะได้ไหม”
เซี่ยชิงเหยาตัวสั่นเทิ้มแต่แล้วก็พยักหน้าตกลง“ได้ เจ้าตามข้ามา”
สองสามีภรรยาหย่งชังปัวอาศัยอยู่ในเรือนหลักยามนี้ศพของหย่งชังปัวฮูหยินถูกทำความสะอาดและย้ายไปที่ศาลาสำหรับพิธีไว้อาลัยเรียบร้อยแล้ว ในยามนี้ห้องนอนของนางจึงเงียบสงัด มีเพียงบ่าวรับใช้ยืนเฝั้าเพียงสองคนเท่
