านั้น“คุณหนูใหญ่” เมื่อเห็นเซี่ยชิงเหยาเดินมา บ่าวรับใช้ทั้งคู่ก็รีบเอ่ยทักทาย
ปกติแล้วเซี่ยชิงเหยาจะสุภาพกับบ่าวในเรือน แต่ในยามนี้นางกลับเพิกเฉย ครั้นเดินมาถึงหน้าประตูแล้วก็ทำทีจะเอื้อมมือไปผลักบานประตู
สาวรับใช้นางหนึ่งเอ่ยท้วงอย่างช่วยไม่ได้“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ คุณชายสั่งไว้ว่าไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปเจ้าค่ะ…”
เซี่ยชิงเหยาปรายตามองสาวรับใช้แวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถอยไป!”
เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของเซี่ยชิงเหยา บ่าวรับใช้ก็รีบถอยหลบไปด้านข้างทันที นางเปิดประตูและเดินนำเจียงซื่อเข้าไปในห้อง
ยังไม่ทันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง กลิ่นฉุนคาวเลือดก็พุ่งตรงมาปะทะใบหน้าของผู้มาเยือน
เจียงซื่อย่นจมูก
กลิ่นคาวเลือดแรงขนาดนี้ เกรงว่ากลิ่นอื่นๆ คงถูกกลบไปหมดแล้ว
เมื่อเข้าไปในห้องกลิ่นนั้นก็ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก ฉากกั้นล้มกองอยู่ที่พื้น ม่านสีครามที่เปือนเลือดถูกม้วนขึ้นไปลวกๆ ผ้าห่มแพรไหมถูกขยำจนยับยู่ยี่กองอยู่มุมเตียง ผ้าปูที่นอนกลายเป็นสีแดงเข้ม เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นกะทันหันและน่าสะพรึงจนทำให้ยังไม่มีผู้ใดเข้ามาทำความสะอาด
“ท่านแม่คงจะนอนริมนอก” เซี่ยชิงเหยาชี้ไปที่รอยเลือดฝังหนึ่งบนเตียงและร้องไห้ออกมา
“โดยปกติแล้ว ท่านลุงเลือกนอนริมนอกหรือเปล่า” เจียงซื่อถามขึ้น
หลังจากที่นางแต่งงานกับอวี้ชี ไอคนเลวนั่นไม่เคยนอนที่ห้องหนังสือเลยสักครั้ง พอตกดึกก็จะกลับเข้ามาในห้อง
