หย่งชังปัวฮูหยินถูกหย่งชังปัวฆ่าตาย!
ขณะที่เจียงซื่อได้ยินข่าวนี้นางกำลังดื่มน้ำผึ้ง ถ้วยใบเล็กในมือหล่นลงบนพื้นแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย น้ำผึ้งหกเปือนกระโปรงของนาง ดอกชบาขนาดใหญ่โดนน้ำจนเป็นรอยเข้ม
ปฏิกิริยาของเจียงซื่อสร้างความตกใจให้อาหมานอย่างมาก นางจึงรีบพูดปลอบประโลม “คุณหนูไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ไม่ต้องกลัว…”
หมู่นี้มันอะไรกัน เหตุใดถึงมีคนตายอีกแล้ว!
ใบหน้าของเจียงซื่อขาวซีดยิ่งกว่าหิมะ เอียงตัวพิงฉากกั้นโดยไม่ทันสังเกตเลยว่ากระโปรงของตัวเองเปียกอยู่ นางเอ่ยถามเสียงสั่น “เรื่องมันเป็นมาอย่างไร”
เป็นไปไม่ได้สิ ยามนี้เมื่อชาติที่แล้วฮูหยินแห่งหย่งชังปัวยังดีๆ อยู่เลย หรืออย่างน้อยๆ ก่อนที่นางจะตาย ฮูหยินก็ยังแข็งแรงดี
มือทั้งสองข้างของเจียงซื่อกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นเรื่องราวในสมองพันกันยุ่งเหยิงราวกับม้วนเชือกปั่าน
“ว่ากันว่า ตอนเช้าบ่าวรับใช้จะต้องเข้าไปดูแลหย่งชังปัวและหย่งชังปัวฮูหยินในการล้างหน้าปั้วนปาก แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นหย่งชังปัวถือเชิงเทียนอยู่ในมือ ตามเนื้อตัวเปือนเลือดเต็มไปหมด ส่วนหย่งชังปัวฮูหยินก็มีแผลลึกบริเวณทรวงอก นอนแน่นิ่งสิ้นลมแล้วเจ้าค่ะ…”
“หย่งชังปัวเป็นคนฆ่าหย่งชังปัวฮูหยินจริงๆหรือ” เจียงซื่อยังไม่เชื่อ
ต่อให้ไม่มีความทรงจำจากชาติที่แล้วที่บอกว่ายามนี้เมื่อชาติก่อนหย่งชังปัวฮูหยินจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างหย่งชังปัวและหย่งชั
