งปัวฮูหยินก็ดีมาตลอด
สมาชิกในจวนหย่งชังปัวก็ไม่ซับซ้อน รุ่นลูกมีเพียงสองพี่น้องเซี่ยอินโหลวและเซี่ยชิงเหยาเท่านั้น ซึ่งทั้งสองเกิดจากหย่งชังปัวฮูหยินด้วยกันทั้งคู่
นางและเซี่ยชิงเหยาสนิทกันมาตั้งแต่ยังเล็ก จึงเคยได้ยินเซี่ยชิงเหยาบ่นอิจฉาพ่อแม่ที่รักกันมากตั้งไม่รู้กี่ครั้งเล่า ว่ากันว่าแม้หย่งชังปัวจะมีเรือนด้านข้างถึงสองห้อง แต่มีไว้ก็เท่านั้นเพราะเขาไม่เคยย่างกรายเข้าไปเลยสักครั้ง
และเป็นเพราะทั้งคู่รักใคร่ปรองดอง เซี่ยชิงเหยาถึงได้มีนิสัยร่าเริงอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้
เรื่องที่ว่าหย่งชังปัวฆ่าหย่งชั่งปัวฮูหยินถึงได้ฟังดูพิลึกพิลั่นไม่ได้ นางต้องไปดูชิงเหยาเสียหน่อย…
เจียงซื่อสงบสติตัวเองพลางก้าวเท้าเดินออกไป
“คุณหนู คุณหนูกำลังจะไปไหนเจ้าคะ” อาหมานเอ่ยถาม
“ไปจวนหย่งชังปัว”
อาเฉี่ยวรีบตามมา “คุณหนู ถ้าคุณหนูจะไปก็ควรเปลี่ยนอาภรณ์เสียก่อนนะเจ้าคะ”
เจียงซื่อก้มหน้ามองดูถึงได้รู้ว่ากระโปรงของตัวเองสกปรกหมดแล้ว
กระโปรงผ้าไหมสีเขียวเลอะน้ำผึ้งชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เฉกเช่นเดียวกับอารมณ์ของนางในตอนนี้
ตั้งแต่เจียงซื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง นางก็พยายามแก้ปมในอดีตไปที่ละเรื่องอย่างไม่ย่อท้อเพราะรู้แต่แรกว่าตัวเองจะสามารถรับมือได้สบายๆ นางถึงมีท่าทีผ่อนคลายไม่รีบร้อน นางคิดว่า แม้ยังมีหลายเรื่องที่ยังไม่สามารถคลี่คลายได้ แต่ก็ไม่น่าจะเลวร้ายกว่าในชาติที่แล้ว
แต่กลับกลายเป็นว่า
