ตอนนี้มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแล้ว และนางก็ไม่ทันตั้งตัวเสียด้วย
“จริงสิ ควรเปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อยก่อน”เจียงซื่อรับกระโปรงตัวใหม่ที่อาเฉี่ยวส่งให้มาเปลี่ยน ยกมือขึ้นจัดผมเผ้าให้เข้าที่และรีบออกไปทันที
จวนตงผิงปัวและหย่งชังปัวอยู่ติดกัน ยามนี้เกิดเรื่องร้ายใหญ่โตที่จวนหย่งชังปัว คนในจวนตงผิงปัวก็มิอาจนิ่งนอนใจอยู่ได้
เจียงอันเฉิงและคนอื่นๆ รุดไปที่นั่นก่อนแล้ว
ในขณะนั้นมีผู้คนมากมายมามุงดูเหตุการณ์อยู่ที่หน้าประตูใหญ่จวนหย่งชังปัว เจียงซื่อเดินนำอาหมานไปที่ข้างประตู
“ลุงหวัง ได้ยินมาว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่จวน ข้าอยากเข้าไปเยี่ยมคุณหนูใหญ่เสียหน่อย”
คนที่เฝั้าประตูเห็นเจียงซื่อมาตั้งแต่นางยังเล็กครั้นได้ยินดังนั้นจึงถอนหายใจพลางเปิดประตูให้“เข้าไปเถิดขอรับ ยามนี้คุณหนูใหญ่คงร้องห่มร้องไห้อยู่เป็นแน่…”
เจียงซื่อขอบคุณคนเฝั้าประตูแล้วรีบเดินเข้าไปด้านใน บ่าวรับใช้มากมายวิ่งพล่านไปมา มีเสียงร้องไห้ดึงขึ้นจากที่ไกลๆ ปนมากับเสียงคำรามอย่างสิ้นหวังของชายผู้หนึ่ง
“เจียงต้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นความเป็นสหายของเราขาดกัน!”
ถัดมามีเสียงคุ้นเคยดังขึ้น “ข้ายอมไม่เป็นสหายยังดีกว่า หากต้องปล่อยเจ้าไปทำเรื่องโง่ๆ!”
อาหมานกะพริบตา “เสียงนายท่านเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อเร่งฝีเท้า นางแทรกตัวเข้าไปดูสถานการณ์ด้านใน
เจียงอันเฉิงกดหย่งชังปัวให้นั่งลงบนเก้าอี้และแผดเสียงออกคำสั่ง “ไปเอาเชือกมา!”
บ่าวรั
