เอ้อร์หนิวส่ายหางวิ่งเข้าไป เมื่อเห็นเจ้านายนั่งนิ่งไม่ไหวติง มันจึงไปนอนหมอบอยู่ข้างๆ ปากของมันเกยอยู่บนรองเท้าของผู้เป็นนาย มันหรี่ตาลงอย่างผ่อนคลาย
ท่าทางสงบนิ่งเชื่อฟังของเอ้อร์หนิวดึงดูดสายตาของอวี้จิ่น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบหัวของสุนัขตัวใหญ่พลางพึมพำว่า “หากนางมิได้โกรธเกลียดข้าข้าก็จะไม่ยอมแพ้”
เขาไม่ขอสิ่งใดมากไปกว่านี้ แค่หวังเพียงได้อยู่กับสตรีผู้ที่ครองหัวใจของเขาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยไปจนแก่จนเฒ่า แต่แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงได้ดูยากเย็นเสียเหลือเกินอวี้จิ่นไม่เคยคิดจะยอมแพ้
เขาเคยให้นางเลือกแล้ว
หลังจากที่รู้ว่าฝั่ายหญิงหมั้นหมายกับชายอื่น เขาก็อุตส่าห์อดกลั้นความฉุนเฉียวที่อยากฆ่าคนเอาไว้ แล้วนึกยินดีด้วยอยู่ลึกๆ แต่ในเมื่องานแต่งงานของนางถูกยกเลิกไปแล้ว เขาก็ไม่อาจทนดูนางออกเรือนไปกับชายอื่นได้อีก
แล้วที่นางดึงดันอยู่นั้นเป็นเพราะสาเหตุใดกัน
อวี้จิ่นว้าวุ่นเต็มประดา
ตัวเขามิใช่ชายหนุ่มใจเย็นที่เดินเที่ยวเล่นในดงดอกไม้บาน จึงมิได้สันทัดในการเอาใจหญิงสาวทุกครั้งที่เข้าใกล้อาซื่อก็มีเพียงหัวใจที่มุ่งมั่นแน่วแน่เท่านั้น
แต่ยามนี้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแล้วว่าเป็นอย่างไร เขาอยากจะควักหัวใจดวงนี้ออกมาแผ่กางไว้ตรงหน้าของหญิงผู้เป็นที่รัก ให้นางได้เห็นความจริงใจที่เขามีให้ และอยากถามนางสักคำว่าเพราะเหตุใดกัน
ต่อให้ต้องแต่งงานก็จะไม่ยอมแต่งกับเขางั้นหรือ
แค่อวี้จิ่นหวนนึกว่าถ้อยคำเห
