ล่านี้เปล่งออกมาจากปากของเจียงซื่อ เขาก็รู้สึกราวกับว่าทั้งร่างของเขากำลังจมลงสู่หลุมน้ำแข็งลึก นอกจากความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วไขกระดูก เขายังรู้สึกว่าตนเองกำลังจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ
จะไม่มาพบเขาอีกงั้นหรือ
อวี้จิ่นยกชาที่เย็นชืดขึ้นมากระดกจนหมดก่อนจะปาถ้วยนั้นลงพื้น
ถ้วยชาไม่ได้แตก เพียงแต่กลิ้งไปที่มุมกำแพง เอ้อร์หนิวเอื้อมเท้าของมันมาหยุดไว้ มันแลบลิ้นออกมาเลียน้ำชาที่เหลือค้างอยู่ในแก้ว
สุนัขตัวใหญ่หน้ายู่
ไม่อร่อย มิน่าล่ะเจ้านายถึงโมโห
อวี้จิ่นลุกขึ้นและเดินวนไปวนมาภายในห้อง
จะว่าเสียใจก็เสียใจ จะว่าโกรธก็โกรธ แต่อย่างไรแล้วเขาก็มิอาจปล่อยมือจากอาซื่อได้อยู่ดี!
การได้ยินถ้อยคำเหล่านี้จากปากเจียงจั้นแล้วอย่างไร ต่อให้ต้องได้ยิน เขาก็ยังอยากได้ยินจากปากของอาซื่อถึงจะยอมเชื่อ
หลังจากเดินวนไปมาสองสามรอบ อวี้จิ่นก็ตัดสินใจว่า ถ้าอาซื่อไม่มาพบเขา เขาก็จะไปหาอาซื่อเอง อย่างไรแล้วก็ดีกว่าการนอนกลิ้งไปกลิ้งมาให้ช้ำในขึ้นมาจริงๆ
เพราะต่อให้เจ็บปั่วยขึ้นมาจริงๆ ก็คงไม่มีใครเหลียวแลอยู่ดี
……
จวนหย่งชังปัวและจวนตงผิงปัวห่างกันแค่กำแพงกั้น รูปแบบของจวนทั้งสองแทบจะไม่แตกต่างกัน
แต่เนื่องจากหย่งชังปัวมีผลงานโดดเด่น ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ คุณูปการของเขาทำให้ตำแหน่งดั้งเดิมของรุ่นที่สามยังคงสืบทอดต่อไป จวนหย่งชังปัวได้รับการบูรณะใหม่ทั้งหลัง ทำให้ดูมีชีวิตชีวากว่าจวนตงผิงปัวมา
