แห่งซีเหลียงได้จึงเลื่องลือไปไวกว่าเดิม
“คุณชายเจินผู้นั้นน่ะได้ยินมาว่าอายุโตกว่าพวกเราไม่เท่าไหร่ แต่ก็เป็นซิ่วไฉแล้ว เห็นว่าจะเข้าสอบตำแหน่งขุนนางในฤดูใบไม้ร่วงนี้ด้วย เจ้าว่าสุดยอดไหมล่ะ” ยามอยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิท เซี่ยชิงเหยาไร้ซึ่งความกระดากอาย นางพูดเรื่องที่หญิงสาวส่วนใหญ่ชอบพูดด้วยแววตาเป็นประกาย
เจียงซื่อพยักหน้า “สุดยอด”
มีบิดาเป็นถึงใต้เท้าเจิน คุณชายเจินผู้นั้นคงฉลาดไม่เบา
เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อไม่มีทีท่าสนอกสนใจ เซี่ยชิงเหยาจึงมิได้เอ่ยต่อ
เรื่องของบุรุษที่มีความสามารถโดดเด่นย่อมเป็นที่ดึงดูดความสนใจของสตรีเป็นธรรมดา แต่สำหรับสตรีที่เก็บงำความรู้สึกแล้วจึงไม่รู้ว่าควรตอบโต้อย่างไร
“คุณหนู ขนมเกล็ดหิมะพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อชิงอีสาวรับใช้ได้รับอนุญาตจากเซี่ยชิงเหยาแล้วก็เดินถือจานกระเบื้องเคลือบทรงใบบัวเข้ามา
บนจานทรงใบบัวสีเขียวเข้มมีขนมเกล็ดหิมะรูปทรงดอกไม้ที่นำไปคลุกกับมะพร้าวขูด ดูน่ารับประทาน แค่เห็นก็ทำให้น้ำลายสอ
เซี่ยชิงเหยายิ้มแย้มพลางหยิบขนมเกล็ดหิมะชิ้นหนึ่งยื่นไปที่ปากของเจียงซื่อ “อาซื่อชิมดูสิ แม่ครัวที่จวนข้าทำขนมเกล็ดหิมะอร่อยจนน่าทึ่งเชียวล่ะ ปกติข้าจะกินแค่วันละสองชิ้น ถ้าไม่กลัวรูปร่างอ้วนเผละ ข้าคงจะกินคนเดียวทั้งจานให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย”
เมื่อเจียงซื่อได้ชิมก็รู้สึกว่ารสชาติดีอย่างที่คุยไว้นางจึงเอ่ยชมไม่หยุดปาก
เมื่อเห็นว่าเจียงซื่อชอบขนมนั้น เซี่ยช
