หอ
ซีเหลียงและต้าโจวมีชายแดนติดกัน เดิมทีเคยเป็นบ้านพี่เมืองน้องกับต้าโจว แม้ว่าภายหลังวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของต้าโจวจะเจริญก้าวหน้าจนถึงขีดสุด แต่เพราะกองทัพอ่อนกำลังลงไปมาก กอปรกับซีเหลียงเริ่มปีกกล้าขาแข็ง ซีเหลียงจึงเริ่มไม่เห็นความสำคัญของต้าโจว
จนถึงปัจจุบันซีเหลียงก็ยังพยายามช่วงชิงความเป็นใหญ่ทางวัฒนธรรมกับต้าโจวอยู่เนืองๆ พวกเขาเชื่อว่าตนเองคือต้นกำเนิดสายธารความรุ่งเรืองแห่งเมธีร้อยสำนัก
แม้ว่าทั้งสองอาณาจักรจะถูกกั้นด้วยแม่น้ำสายหนึ่ง แต่วัฒนธรรมและประเพณีกลับคล้ายคลึงกัน มีการไปมาหาสู่ระหว่างกันมากกว่าอาณาจักรรอบๆ ข้าง การที่นักเรียนจากซีเหลียงเดินทางมาศึกษาร่ำเรียนที่ต้าโจวก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้จนชินตา
ยามที่เหล่าปัญญาชนเผชิญหน้ากัน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ต่อสู้กันด้วยกำปัน แต่เลือกที่จะใช้วิธีการแข่งขันปราชันบทกลอน แข่งหมากรุกและแข่งวาดภาพเขียนแทน
มีคนหนึ่งในกลุ่มคนซีเหลียงที่มีความสามารถโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ นักเรียนต้าโจวจึงไม่อาจต่อกรด้วยได้ ในตอนนั้นเองคุณชายรูปงามดุจหยกก็ปรากฏตัวขึ้น ตั้งแต่การต่อบทกวีไปจนถึงการท่องบทประพันธ์ คุณชายรูปงามดุจหยกก็สามารถเอาชนะความยโสโอหังของคนซีเหลียงผู้นั้นได้อย่างราบคาบ และในที่สุดพวกเขาก็ยอมแพ้และล่าถอยกลับไป
ชาวต้าโจวชอบเรื่องซุบซิบนินทาเป็นชีวิตจิตใจยิ่งบุคคลนั้นมีบุพการีเป็นถึงคนใหญ่คนโตด้วยแล้ว เรื่องที่คุณชายหรูหวี้เอาชนะปราชญ์
