เกลี้ยง แม้แต่พริกซอยที่ไว้โรยก็ไม่เหลือ ครั้นกินเสร็จก็ล้างหน้าบ้วนปาก และเปลี่ยนไปสวมชุดด้านในสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ แล้วไปนอนพักอยู่บนเตียง เมื่อหวนนึกถึงจุมพิตวันนี้ก็รู้สึกสุขล้นไปทั้งใจ ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็พลิกตัวหันไปอีกด้าน
เจออาซื่อคราวหน้า เขาจะขอนางแต่งงาน
“เจ้านาย คุณชายเจียงมาขอรับ” หลงต้านวิ่งเข้ามารายงาน
อวี้จิ่นรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินออกไปทันที
บริเวณกลางลานบ้าน กลีบดอกเหอฮวนจำนวนมากปลิวว้าว่อนไปตามสายลม เจียงจั้นถือกล่องของขวัญพลางสับเท้าก้าวเข้ามาด้านใน “พี่อวี๋ชีกำลังบาดเจ็บ ไฉนจึงไม่รออยู่ในห้อง ออกมาข้างนอกทำไมกัน”
ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้อง หลงต้านยกน้ำชาเข้ามาแล้วไปยืนเฝั้าอยู่ด้านข้าง
“น้องเจียงเอ้อร์ นี่คือ…” อวี้จิ่นมองไปที่กล่องไม้สีชาดที่เจียงจั้นวางไว้บนโต๊ะพลางเลิกคิ้วถามขึ้น
“ข้าซื้อโสมภูเขามาแง่งหนึ่ง เอาไปต้มดื่มจะช่วยบำรุงกำลังได้อย่างยอดเยี่ยม”
“น้องเจียงเอ้อร์ ลำบากเจ้าแล้ว” อวี้จิ่นทราบดีว่าโสมภูเขาแง่งหนึ่งเป็นเงินเท่าไหร่ถึงได้รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก
จะว่าไปแล้ว เขามีชีวิตอยู่มาจนปั่านนี้ นอกจากอาซื่อแล้ว ก็มีเจียงจั้นที่ดีกับเขาที่สุด
เขาช่างโชคดีเหลือเกิน
“แล้วก็มีนี่ด้วย” เจียงจั้นลวงถุงเงินออกมา
หลงต้านที่ยืนอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นขยี้ตา
นี่เขาตาฝาดไปหรือ ไฉนถุงเงินนั้นถึงได้ดูคุ้นตาเช่นนี้!
“น้องสี่ให้เอามาให้ บอกว
