กระทืบเท้าพลางสั่งเสีย “ไว้ค่อยคุยกันวันหลัง!”
เมื่อเห็นว่าเจียงจั้นวิ่งปราดออกไปไกลแล้ว อวี้จิ่นก็ยืดตัวขึ้นและปรับร่างกายให้อยู่ในท่าปกติ เขาเดินย่างกรายไปนั่งลงตรงโต๊ะหิน เปิดกล่องเหลียงผีและเริ่มลงมือกิน
อื้ม เหลียงผีที่ร้านอาซ้อหวังอู่ฝังถนนตะวันออกนี่อร่อยจริงๆ ด้วย ที่ได้กินก็เพราะบารมีของอาซื่อแท้ๆ
เอ้อร์หนิวเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายและเห่าร้องอย่างไม่พอใจ
เจ้านายขโมยเหลียงผีของมัน หน้าไม่อาย!
บริเวณใต้ต้นไม้ตรงหัวมุมถนน เมื่อเจียงซื่อที่กำลังรออาหมานเห็นสาวรับใช้วิ่งกลับมาด้วยท่าทีร้อนรนก็รู้สึกประหลาดใจ
นางเดินมาถึงตรงนี้ด้วยจิตใจว้าวุ่นเหมือนด้ายพันกัน จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเหลียงผีไว้ที่บ้านอวี้ชีหากเป็นของอื่นนางคงตัดใจได้ไม่ยาก แต่นั่นคือเหลียงผีที่พี่ชายคนรองอุตส่าห์ไปต่อแถวซื้อมาให้ถือว่าเป็นน้ำใจจากพี่รอง นางจึงมิอาจเหยียบย่ำได้ลง ถึงได้สั่งให้อาหมานกลับไปเอา
เหตุใดอาหมานถึงรีบร้อนปานนั้น อย่างกับถูกคนร้ายไล่ตามอย่างนั้นแหละ“คุณ คุณหนู แย่แล้วเจ้าค่ะ…” อาหมานวิ่งไปหยุดที่หน้าเจียงซื่อ มือเท้าสะเอวพลางหายใจหอบรัว
“เกิดอะไรขึ้น”
อาหมานร้อนใจจนไม่ทันได้อธิบาย รีบดึงเจียงซื่อให้วิ่งไปก่อน “เร็วเข้า รีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ ถ้าถูกคุณชายรองจับได้แย่แน่เจ้าค่ะ”
เจียงซื่อชะงักฝีเท้า “คุณชายรอง? เจ้าพบเขารึ”
“ตอนที่บ่าวกลับไป บังเอิญไปเจอคุณชายรองกับคุณชายอวี๋กำลังสนทนากันอยู่เจ้
