าค่ะ คุณชายรองเห็นบ่าวแล้วเจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูยังไม่รีบ คุณชายรองตามทันแน่เจ้าค่ะ!” อาหมานรีบอธิบาย
พี่รองไม่ได้กลับไปเรียนหรอกรึ ไฉนมาโผล่ที่บ้านอวี้ชีได้เล่า
เจียงซื่อปวดหัวตุบๆ ทว่าไม่คิดจะหนี “ในเมื่อคุณชายรองเห็นเจ้าแล้ว หนีไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา”
อาหมานกะพริบตาพลางตีเข้าที่หน้าผากตนเอง“จริงด้วย หนีให้ตายก็หนีไม่พ้น! คุณหนู เช่นนั้นจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ บ่าวเห็นหน้าคุณชายรอง หน้าดำคร่ำเครียดเชียวเจ้าค่ะ”คุณชายรองเจียงที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดก้าวฉับไวเดินตรงมา
ปกติแล้วเจียงจั้นมักจะส่งยิ้มอย่างอารมณ์ดีให้เหล่าคนรับใช้ในจวนเสมอ แต่ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลาพลันเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธจัด
แม้ว่าอาหมานจะมีนิสัยกล้าหาญ แต่ครั้นเห็นท่าทีของเจียงจั้นก็ตกใจกลัวจนสติกระเจิง จึงรีบไปหลบอยู่ด้านข้างทันที
ถึงคุณชายรองจะไม่กล้าลงไม้ลงมือกับคุณหนู แต่กับนางที่เป็นสาวรับใช้ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ฉะนั้นให้คุณหนูออกหน้าแล้วกัน“พี่รอง…” เจียงซื่อมองหน้าเจียงจั้นที่กำลังโกรธจัด ในชั่วขณะนั้นนางไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดจากตรงไหน
เจียงจั้นคว้าข้อมือของเจียงซื่อมากำไว้แน่นและเอ่ยอย่างเดือดดาล “ตามข้ามา!”
เจียงซื่อไม่เคยเห็นพี่ชายโกรธมากเท่านี้มาก่อนจึงได้แต่เดินตามไปอย่างว่าง่าย
สองพี่น้องเดินเข้าไปในมุมลับตาคน
“พี่รอง มีเรื่องอะไรงั้นหรือเจ้าคะ” เจียงซื่อถามอย่างไร้เดียงสาเจียงจั้นปล
