่อยมือ และจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยของน้องสาว ความโกรธที่สั่งสมมาค่อยๆ จางหายไปกว่าครึ่ง
ถึงจะไม่ได้โกรธมากขนาดนั้นแล้ว แต่จะให้นางรู้ไม่ได้!
เจียงจั้นดึงหน้าพลางบ่นกระปอดกระแปด “น้องสี่ ที่แท้เจ้าก็เอาเหลียงผีที่ข้าซื้อให้ไปให้พี่อวี๋ชีกิน”
เจียงซื่อเงียบไป
นางคิดว่าพี่รองจะโกรธที่นางแอบไปบ้านชายหนุ่ม ไม่ว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะเป็นใคร การที่พี่ชายจะโกรธก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
นึกไม่ถึงว่าพี่รองจะโกรธเพราะเรื่องนี้
“พี่รอง พี่เข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้เอาเหลียงผีให้คนอื่นกินเจ้าค่ะ ข้าแค่เผลอลืมวางไว้ ถึงได้ให้อาหมานกลับไปเอา”
เจียงจั้นปรับสีหน้า แต่ฉุกคิดได้ว่าหากหายโกรธเร็วเช่นนี้จะเป็นการขายหน้า จึงพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จริงรึ”
เขาอุตส่าห์ต่อแถวอยู่เสียนาน กว่าแถวจะมาถึงเขาก็เหลือเป็นกล่องสุดท้ายแล้ว เขาเต็มใจยกให้น้องสาวอย่างมิได้หวงแหน
แค่คิดว่าน้องสาวเอาเหลียงผีที่ตนต่อแถวมาด้วยความยากลำบากไปให้คนอื่น หนำซ้ำยังเป็นชายหนุ่มที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดด้วยแล้ว เขาก็แทบคลั่ง
“หรือว่าพี่รองไม่เชื่อข้าล่ะ”
“เชื่อสิ เพียงแต่ว่า…” เจียงจั้นเพิ่งตระหนักได้ว่ามีเรื่องสำคัญกว่านั้น “แล้วเหตุใดเจ้าถึงไปที่บ้านพี่อวี๋ชีได้เล่า”อวี๋ชี ไปตายซะเถอะ ตอนที่เล่นหูเล่นตากับน้องสี่ข้าก็อุตส่าห์อดทน นึกไม่ถึงว่าลับหลังจะกล้าหลอกล่อให้น้องสี่มาหาถึงที่เรือน
“เอ่อ ข้าไปให้อาหารเอ้อร์หนิว สองวันนี้คุณชายอวี๋
