เมื่อเห็นเจ้านายที่กระปรี้กระเปร่าเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นดอกไม้อ่อนช้อยในชั่วพริบตา หลงต้านก็ถึงกับอ้าปากค้างจนสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง “เจ้า เจ้านาย…”
นี่ท่านกำลังทำอะไรนี่!
“เงียบหน่า!” อวี้จิ่นเตือนเสียงต่ำ
เหลิงอิ่งเป็นพวกพูดน้อย สิ่งที่เขากังวลมากที่สุดคือหลงต้านจะเผลอพูดอะไรไร้สาระออกไป
หลงต้านไม่กล้าถามต่อ ประคองอวี้จิ่นเดินไปพลางตะโกน “เหล่าหวัง เปิดประตู”
ประตูไม้สีดำขลับที่แสนจะธรรมดาถูกเปิดออกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เอ้อร์หนิวรีบวิ่งลอดขาเหล่าหวังออกมา และวิ่งไปรอบๆ ตัวอวี้จิ่นพลางเห่าเรียก
แม้อวี้จิ่นจะไม่ได้เจอเอ้อร์หนิวตั้งสามวัน แต่เอ้อร์หนิวก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าว่าที่ภรรยาในอนาคตเขาแอบหยิกหลงต้านเป็นสัญญาณให้รีบพยุงเขาเข้าไป
หลงต้านยังแกล้งเซ่อ เหลิงอิ่งที่ใบหน้าเรียบเฉยจึงเข้ามาจับแขนอีกข้างของอวี้จิ่นและพยุงเข้าไปเหล่าหวังที่เห็นเหตุการณ์ตกใจ “เจ้านายเป็นอะไรหรือขอรับ”
เจียงซื่อที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้กลางลานบ้านลุกขึ้นยืนเสียตั้งนานแล้ว
นางไม่คิดว่าจะได้พบหน้าอวี้จิ่น
ในขณะนั้นอารมณ์ของคุณหนูเจียงปนเปยุ่งเหยิงไปหมด ใจหนึ่งก็อยากรู้เรื่องที่อวี้จิ่นเพิ่งประสบมา ส่วนอีกใจก็กังวลว่าการที่ตนมาที่นี่ทุกวันแล้วยังบังเอิญพบหน้ากันอีก อาจทำให้อีกฝั่ายคิดไปไกล
ถ้ารู้อย่างนี้เปลี่ยนเวลามาดีกว่า
เจียงซื่อครุ่นคิดพลางมองไปที่สภาพไม่สู้ดีและรอยเลือดตามเนื้อตัวของอวี้จิ่น
ในชั่วอ
