ใครหิวโซแล้วไม่เวียนหัวหน้ามืดบ้าง! ทั้งเจ้านายและบ่าวรับใช้วางแผนเล่นละครตบตานาง นางเองก็อยากจะรู้ว่าพวกเขาจะแสดงกันไปถึงเมื่อไหร่
“หลงต้าน อย่าพูดมากหน่า” อวี้จิ่นเอ่ยปรามทำทีว่าไม่อยากให้เจียงซื่อต้องเป็นห่วง
“แต่เจ้านายต้องทานอะไรหน่อยนะขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปต้มข้าวต้มมาให้นะขอรับ”
อวี้จิ่นขมวดคิ้ว
หลงต้านตีหน้าผากตัวเอง “จริงสิ ฝีมือการทำอาหารของข้ามันโหลยโท่ย ร่างกายของเจ้านายก็ไม่สู้ดีคงจะกินไม่ลง…”
พูดไปพลางเหลือบตามองไปที่เจียงซื่อ
อวี้จิ่นพอใจกับการแสดงของหลงต้าน แต่แม้ว่าเขาจะอยากชิมข้าวต้มฝีมืออาซื่อ แต่ถ้านางต้องไปทำข้าวต้ม เขาก็จะไม่ได้คุยกับนาง
หากลองเทียบดูแล้ว เขาอยากคุยกับอาซื่อมากกว่า
“ไม่เป็นไร เจ้าไปต้มข้าวต้มเถอะ ข้ากินสองสามคำก็คงจะมีกำลังแล้วล่ะ เหลิงอิ่ง ส่วนเจ้าไปที่ร้านยาแล้วซื้อยาลดบวมและลดเลือดคั่งมาด้วย”เมื่ออวี้จิ่นกำจัดหลงต้านและเหลิงอิ่งไปจนพ้นทางแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง “ดวงอาทิตย์ก็ยังสาดส่องลงมาอยู่ได้ คุณหนูเจียงช่วยพยุงข้าเข้าไปพักในเรือนจะได้หรือไม่”
“ได้สิ” เจียงซื่อยิ้มพลางยื่นมือออกไป
เมื่อข้อมือขาวราวหิมะของหญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมก็พลันลอยตลบอบอวล
หัวใจของอวี้จิ่นเต้นแรงจนแทบจะหลุดลอยลงไปที่ตาตุ่ม ราวกับกำลังฝันอยู่ก็ไม่ปานไม่รู้ว่ามีกี่คืนที่เขาฝันว่าได้อยู่กับอาซื่อ บางครั้งก็ฝันว่ากำลังคารวะฟั้าดินด้วยกัน หรือบางครั้ง
