แม้ว่าห้องเปล่าในฝั่ายข้าราชการพลเรือนจะถูกนับว่าเป็นห้องขังรูปแบบหนึ่ง แต่เมื่อถูกใช้สำหรับเหล่าองค์ชายย่อมแตกต่างจากห้องขังทั่วๆ ไป
อาจพูดได้ว่านอกจากอิสรภาพแล้วชีวิตประจำวันของเหล่าองค์ชายขณะที่อยู่ในห้องนั้นก็มิได้ต่างไปจากยามอยู่ที่จวนของตัวเองเท่าไหร่นัก แต่เนื่องจากเป็นคำสั่งลงโทษจากฮ่องเต้ ตลอดสามวันมานี้เหล่าองค์ชายจึงได้เสวยแค่ผลหมากรากไม้เพื่อให้อิ่มท้องเท่านั้น
ขณะที่กำลังเดินออกไป พระบาทของเหล่าองค์ชายแต่ละคนจึงอ่อนเปลี้ยเพลียแรง และใบหน้าซีดเซียวกันเป็นแถว
ไม่มีเนื้อตกถึงท้องแล้วจะไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน!
เมื่อพวกเขาออกมาแล้ว คนมากมายก็เข้าไปห้อมล้อมทันที
ในเวลานี้องค์ชายที่อภิเษกสมรสแล้วก็จะมีพระชายามารอรับ ส่วนคนที่ยังไม่ได้ออกเรือนอย่างองค์ชายหกและองค์ชายแปด เสด็จแม่ของพวกเขาก็ได้ส่งคนสนิทให้ไปรอรับ เพราะเกรงว่าลูกชายจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในขณะนั้นที่บริเวณด้านนอกของฝั่ายราชการพลเรือนมีเสียงร้องไห้ระงมดังไปทั่ว
หลงต้านลอบถอนหายใจพลางดึงตัวเหลิงอิ่ง “ไปพวกเราก็ต้องไปรับเจ้านายด้วยเหมือนกัน!”
ถ้ารู้แต่แรกพาเอ้อร์หนิวมาด้วยดีกว่า เพราะสตรีพวกนั้นรวมกันยังไงก็สู้เอ้อร์หนิวไม่ได้!
หลงต้านและเหลิงอิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว แต่แล้วก็มีคนหนึ่งเดินตัดหน้าไปหาอวี้จิ่นก่อนพวกเขา ชายผู้นั้นน้อมคำนับและส่งยิ้มพลางเอ่ย “องค์ชายเหนียงเหนียงให้มาเชิญองค์ชายไปเข้าเฝั้าพ่ะย่ะค่ะ”อวี้จิ่นยิ
