าเฝั้าเพคะ”
เมื่อได้ยินว่าองค์ชายสี่มาหา เสียนเฟยจึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติและรีบเอ่ย “รีบให้พวกเขาเข้ามา”
ท้ายที่สุดแล้ว องค์ชายสี่ก็เอาใจใส่ข้ามากที่สุดไม่เคยทำให้ผู้เป็นมารดาต้องเจ็บช้ำน้ำใจ
……
ระหว่างทางที่กลับไปยังตรอกเชวี่ยจื่อ อวี้จิ่นหันไปถามหลงต้าน “สองวันที่ข้าไม่อยู่ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”
“ไม่มีขอรับ” หลังจากที่ไปรับเจ้านายกลับมาหลงต้านก็มีความสุขล้นปรี่จนอยากจะพูดล้อเล่นกับเจ้านาย
“หืม?” ใบหน้าอวี้จิ่นเคร่งขรึม
ไอนี่คงอยากถูกตีสักที รู้ทั้งรู้ว่าเขากำลังถามถึงอะไร ยังทำหน้าตาเหลอหลาอยู่ได้
หลงต้านรู้สึกเสียวสันหลังวาบจึงรีบตอบ“คุณหนูเจียงมาให้ข้าวเอ้อร์หนิวทุกวันเลยขอรับ”
อวี้จิ่นชะงักฝีเท้า
“เจ้านาย เป็นอะไรรึขอรับ”
“มานี่ทุกวัน?” อวี้จิ่นย้ำถามทีละคำ
“ขอรับ” หลงต้านพยักหน้า
มีปัญหาอะไรงั้นหรือ“บัดซบ!” อวี้จิ่นบริภาษเสียงต่ำ แล้วรีบสับเท้ากลับบ้านอย่างว่องไว
เขาพลาดโอกาสที่จะได้พบหน้าอาซื่อไปตั้งหลายครั้ง อยากจะฆ่าคนจริง!
เขาหยุดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ พลางมองไปที่ต้นพุทธากิ่งคดที่กำลังอาบแดดอย่างเกียจคร้านก่อนจะถามขึ้นว่า “ปกตินางจะมาช่วงเวลาใด สองวันนี้ที่ข้าไม่อยู่ เจ้าบอกนางไว้ว่าอย่างไร”
“ยามนี้คุณหนูเจียงก็น่าจะมาถึงแล้วขอรับ” หลงต้านหัวเราะแฮ่ๆ “ข้าน้อยบอกกับคุณหนูเจียงว่าท่านไปก่อเรื่องให้ผู้อื่นขุ่นเคืองจึงถูกจับเข้าคุกเป็นการลงโทษขอรับ”เอ๋?
เมื่ออวี้จิ
