ปรอตนเอง แต่ครั้นท่านอ๋องหมายมั่นตำแหน่งนั้นไว้ นางจึงต้องยื่นมือเข้าไปช่วยสานสัมพันธ์
ในแง่ภูมิหลังทางครอบครัวของนางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพราชายาของไท่จื่อ ฉะนั้นเหตุใดนางถึงจะขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งฮองเฮาไม่ได้
เมื่อหันไปมองเสี้ยวหน้าแสนธรรมดาของพระชายาฉี องค์ชายสี่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาในใจ
พราชายาช่วยเขาได้มากจริงๆ เสียดายก็แต่เกิดมาหน้าตาธรรมดาไปหน่อย…ลองนึกดูแล้ว น้องห้านี่โชคดีแต่กลับไม่รู้สำนึก มีชายาโฉมงามประดุจบุปผาปานนั้นแล้วยังไปหมายตาคุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปัวเสียได้
ไม่รู้ว่าคุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปัวนั้นจะงดงามเพียงใด องค์ชายสี่เกิดความสงสัยเล็กน้อย
“ท่านอ๋อง รู้สึกเพลียหรือไม่เพคะ” พราชายาฉีเห็นองค์ชายสี่มีอาการเหม่อลอยจึงถามขึ้น
องค์ชายสี่ยิ้ม “เปล่า เราเข้าวังแล้วไปน้อมทักเสด็จแม่ก่อนแล้วกัน เสด็จแม่จะได้ไม่เป็นห่วง”
ฉีอ๋องและพราชายาตรงไปที่วังหลวง ในตอนนั้นขันทีจากตำหนักเสียนเฟยได้กลับมารายงานก่อนแล้ว
เสียนเฟยโกรธจนหน้าเขียว “เขาใช้เรื่องอาบน้ำพักผ่อนมาเป็นข้ออ้างที่จะไม่ต้องเข้าวังมาพบข้าเนี่ยนะ ในสายตาคงไม่เห็นข้าเป็นเสด็จแม่แล้วกระมัง!”
ไอคนชั่ว ข้ออ้างฟังขึ้นปั่านฉะนี้ อกตัญูชัดๆ
“เหนียงเหนียงอย่าเพิ่งกริ้วไปเพคะ องค์ชายเจ็ดมิได้เติบโตในวังหลวง ความประพฤติจึงบกพร่องไปบ้าง” หมัวมัวคนสนิทเกลี้ยกล่อมในขณะนั้นเองนางในก็เข้ามารายงาน “เหนียงเหนียง ท่านฉีอ๋องและพราชายามาขอเข้
