งสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หม่อมฉันค่อยนำต้นปะการังสีแดงสูงครึ่งจั้งคู่นั้นที่เก็บอยู่ในเรือนของหม่อมฉันไปมอบให้เป็นของกำนัลเพคะ”
ครั้นองค์ชายสี่ได้ยินก็พลันรู้สึกเจ็บปวดตามเนื้อตัว
ต้นปะการังสีแดงสูงครึ่งจั้งคู่นั้นเป็นของล้ำค่าและเป็นของหายาก แล้วยิ่งเป็นสินเดิมของพระชายาเขาจึงไม่กล้าเอ่ยปากขอ แต่ไม่คิดมาก่อนว่าชายาของตนจะใจกว้างเช่นนี้ทว่านี่ก็ตรงกับความต้องการขององค์ชายสี่พอดิบพอดี
แม้ว่าอวี้จิ่นจะมาร่วมงานฉลองคล้ายวันประสูติที่เขาเป็นผู้จัดขึ้น แต่การได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นอ๋องทำให้ทั่วทั้งราชสำนักวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนาหูเนื่องจากไม่มีผู้ใดล่วงรู้พระประสงค์ที่แท้จริงของฮ่องเต้
แต่ในมุมมองขององค์ชายสี่ ไม่ว่าจิ่งหมิงตี้จะคิดอย่างไร อวี้จิ่นก็คงต้องมีอะไรดีสักอย่าง และเขาแน่ใจว่าน้องชายจะปฏิบัติต่อเขาในฐานะพี่ชายอย่างแน่นอน
“ทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว ไว้เดี๋ยวข้า…จะหาของล้ำค่ามาให้เจ้าในภายหลัง” องค์ชายสี่กุมมือพระชายาฉีไว้แน่นพลางพูดจาเป็นนัย
พราชายาฉียิ้มกริ่มพลางเอนตัวพิงไหล่ขององค์ชายสี่อย่างนุ่มนวล “หม่อมฉันไม่สนใจสิ่งของล้ำค่าเลยเพคะ แค่หัวใจดวงนี้ของท่านอ๋องก็เพียงพอแล้วเพคะ”
เรื่องความมักใหญ่ใฝั่สูงของท่านอ๋องนั้น นางทราบเป็นอย่างดี ฉะนั้นนางรู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไรในฐานะพราชายาขององค์ชายผู้มีความทะเยอทะยาน
หากท่านอ๋องทำตัวเกียจคร้านไปชั่วชีวิต นางก็คงจะใช้สินเดิมนั้นปรนเ
