้อก๋วยเตี๋ยวเหลียงผีที่ร้านอาซ้อหวังอู่ฝังถนนตะวันออกไปฝากน้องสาวจามออกมาหลายครั้ง จึงปรารภกับตัวเองว่า “ท่านพ่อคงกำลังบ่นข้าอยู่แน่ เห็นทีวันนี้ต้องพยายามหลบหน้าหน่อย”
ภายในห้องตำรามีแสงวาบสว่างไสว เจียงอันเฉิงทำมือเป็นเชิงบอกให้เจียงซื่อนั่งลง และถามขึ้นว่า “เรื่องพี่สาวคนรอง เจ้ามีความเห็นอย่างไร”“พี่รอง?” เจียงซื่อไม่คิดว่าเจียงอันเฉิงจะถามเรื่องเจียงเชี่ยน นางเอ่ยตอบแผ่วเบา “พี่รองเจอคนไม่ดี นางวาสนาไม่ดีเจ้าค่ะ”
แม้ว่านางอยากจะบอกออกไปว่า บางคนที่ดูน่าสงสารก็เนื่องด้วยการกระทำของตัวเอง แต่การจะพูดเช่นนั้นต่อหน้าผู้ใหญ่ย่อมไม่ใช่เรื่องดี
หากตอนนั้นเจียงเชี่ยนไม่ได้ช่วยส่งเสริมให้ฉังซิงโหวซื่อจื่อทำร้ายผู้อื่น เมื่อพี่น้องในจวนเดียวกันมีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือชาตินี้ นางคงจะเห็นใจมากเป็นแน่ นางคงเพียรพยายามหาทางช่วยเจียงเชี่ยนออกมาจากเงามืดนั้นให้จงได้
แต่มาตอนนี้ นางเพียงแต่รอโอกาสให้เจียงเชี่ยนได้รับบทลงโทษนั้นอย่างสาสม
นางไม่เชื่อว่าเจียงเชี่ยนจะได้สติรู้ตัวในเร็ววัน
เจียงอันเฉิงถอนหายใจยาว “ซื่อเอ๋อร์ แม้มนุษย์เรามิอาจกำหนดโชคชะตาชีวิตตัวเอง แต่หากมีเรื่องร้ายใดเกิดขึ้น อย่างน้อยก็ขอให้เลือกทางที่ถูกต้อง หากในอนาคตเจ้าเกิด…”
แม้เจียงอันเฉิงยังจินตนาการไม่ออกว่าจะมีใครหน้าไหนกล้ามาเป็นสามีของลูกสาวที่ทั้งสวยและเป็นเด็กดีคนนี้ แต่เรื่องนี้ก็จำเป็นต้องบอกไว้ก่อนเพรา
