แม้ว่าเอ้อร์หนิวไม่เข้าใจสิ่งที่หลงต้านพูด แต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ได้กลับมาด้วยมันก็รู้สึกไม่วางใจตามสัญชาตญาณ ในขณะนั้นการปลอบโยนจากนายหญิงจึงสำคัญเป็นพิเศษ
เอ้อร์หนิวถลาเข้าไปหาเจียงซื่อพลางส่งเสียงครางหงิงๆ
เจียงซื่อลูบหัวเอ้อร์หนิวอย่างเบามือ และหันไปถามหลงต้าน “คุณชายอวี๋ถูกเจ้าหน้าที่ตรวจการเขตซุ่นเทียนจับตัวไปงั้นหรือ”
หลงต้านตอบอ้อมแอ้ม “เอ่อ ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจการหน่วยไหนขอรับเจ้าหน้าที่ตรวจการในเมืองหลวงที่สามารถเข้ามาทำในส่วนนี้ได้มีหลายแห่งเหลือเกินขอรับ”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะลองไปถามพี่ชายข้าดู”
หลงต้านรีบโบกมือทันควัน “มิต้องลำบากหรอกขอรับ ข้าน้อยให้คนไปสืบดูก็ได้ขอรับ”
เจียงซื่อครุ่นคิด
ก็ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วหลงต้านจะมาพูดกับนางให้มากความทำไมกันหลงต้านแอบสังเกตอาการของเจียงซื่อ เขาไตร่ตรองก่อนเอ่ยขึ้นว่า “คุณหนูเจียง คุณชายของพวกเราอยู่ตัวคนเดียวในเมืองหลวงแห่งนี้ข้าน้อยต้องวิ่งวุ่นเพื่อช่วยพาคุณชายออกมา เกรงว่าจะไม่มีใครดูแลเอ้อร์หนิว คุณหนูช่วย…”
เหล่าหวังที่กำลังเฝั้าประตูอยู่รีบหลบเข้าไปในมุมกำแพง แสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น
“ถ้าไม่มีใครให้ข้าวเอ้อร์หนิว เกรงว่าจะอดตายขอรับ”
ดูเหมือนว่าคราวนี้เอ้อร์หนิวจะฟังรู้เรื่อง มันนอนแผ่ลงบนพื้นและทำท่าทางน่าสงสารเส้นเลือดบนหน้าผากของเจียงซื่อกระตุกวูบ
ที่หลงต้านพูดพร่ำเรื่องที่กังวลอยู่นานส
