องนานก็เพื่อจะให้นางดูแลเอ้อร์หนิว?
เดี๋ยวนะ หรือว่านี่กำลังจะบอกว่าเรื่องที่เกิดกับอวี้ชีไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย?
เจียงซื่อค่อยๆ สงบสติลงระคนรู้สึกหงุดหงิดที่เมื่อครู่ตื่นตระหนกตกใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่
นางคร้านจะใส่ใจว่าเขาจะเป็นหรือจะตายเต็มทน!
“อย่างนี้แล้วกัน สองสามวันนี้ก็ให้เอ้อร์หนิวไปอยู่กับพี่ชายข้าแล้วกัน”
“ไม่ได้นะขอรับ หากเอ้อร์หนิวไปอยู่ต่างที่มันจะนอนไม่หลับขอรับ”
โฮ่ง… เอ้อร์หนิวเห่าหนึ่งครั้งสื่อว่าเห็นด้วย
เจียงซื่อชำเลืองมองไปที่เอ้อร์หนิวแวบหนึ่ง
นางไม่ยักรู้มาก่อนว่าเอ้อร์หนิวมีนิสัยเช่นนั้น
เอ้อร์หนิวยื่นหน้าขึ้นพลางทำจมูกฟุดฟิดออดอ้อนเจียงซื่อ ดวงตาสีนิลใสแจ๋วส่งสัญญาณว่าหากนางไม่ตกลงมันจะร้องไห้ออกมา
เจียงซื่อถอนหายใจเบาๆ
ช่างเถอะ ไม่ว่าจะอย่างไร ในเมื่ออวี้ชีประสบปัญหา นางก็จะช่วยดูแลเอ้อร์หนิวสักสองสามวันแล้วกัน
“ถ้างั้นข้าจะหาเวลามาที่นี่ทุกวันแล้วกัน ส่วนเรื่องคุณชายอวี๋ หากเจ้าได้เรื่องอะไรมาก็อย่าลืมแจ้งข้าด้วย”
หลงต้านพยักหน้าหงึกๆ “คุณหนูเจียงวางใจได้ขอรับ หากข้าน้อยได้เรื่องอะไรมาจะแจ้งคุณหนูเป็นคนแรกเลยขอรับ คุณหนูจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”
เจียงซื่อเม้มปาก
นางไม่ได้เป็นห่วงเสียหน่อย…
“อาหมาน ไปกันเถอะ”
เมื่อเจียงซื่อพาอาหมานกลับไป หลงต้านก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือนด้านข้างทันที
โชคดีที่เจ้านายเป็นถึงองค์ชาย จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครทำอันตรายถึงชีวิต แต่กระน
