ั้นการจะไปสืบเรื่องเจ้านายนั้นจะขาดเงินช่วยเปิดทางไปเสียไม่ได้ ยังดีที่เขามีเงินเก็บอยู่ในหีบจำนวนไม่น้อยเอาออกมาใช้ในการสืบเรื่องเจ้านายก่อนก็น่าจะเพียงพอ
หลงต้านวิ่งไปยังจุดที่ซ่อนเงิน แต่เมื่อเห็นกองเสื้อผ้าที่กระจายเกลื่อนก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ เขารีบกวาดกองเสื้อผ้าด้านบนออกและลวงมือเข้าไปคลำในหีบ
ทำไมในหีบไม่มีอะไรเลย
ใบหน้าของหลงต้านพลันเปลี่ยนสี รีบยกหีบนั้นออกมาเท ข้าวของไหลกระจัดกระจายแต่กลับไม่พบถุงเงิน
“เหล่าหวัง!” หลงต้านตะโกนเรียกเสียงแหลม
เหล่าหวังที่ยืนเอามือไขว้หลังอยู่ที่ประตูขานตอบ“มีอะไรรึ”
“มีขโมยขึ้นเรือนงั้นเหรอ”
“ไม่มีนะ”
“ถ้างั้นถุงเงินที่ข้าซ่อนไว้ในหีบหายไปไหนล่ะ”หลงต้านถามเสียงดัง
เหล่าหวังใช้นิ้วแคะหูตัวเองพลางชี้ไปที่เอ้อร์หนิว“งั้นเจ้าต้องถามเอ้อร์หนิวแล้วล่ะ”
หลงต้านพยายามข่มกลั้นให้ตัวเองใจเย็นเข้าไว้และหันไปจ้องเอ้อร์หนิว
เขาสัมผัสได้ถึงลางร้าย!
“เอ้อร์หนิว ถุงเงินของข้าล่ะ”
โฮ่ง โฮ่ง เอ้อร์หนิวปรายตาขึ้นมองฟั้า
พูดอะไร มันฟังไม่รู้เรื่อง
เหล่าหวังที่ทนดูต่อไปไม่ได้จึงเอ่ยขึ้นว่า “เอ้อร์หนิวเอาให้คุณหนูเจียงไปแล้ว”
หลังความเงียบงันชั่วอึดใจ หลงต้านก็คร่ำครวญออกมาอย่างโศกเศร้า “นั่นมันเงินทุนที่ข้าเก็บไว้ในหีบสำหรับแต่งเมียนะ เอ้อร์หนิว เจ้ามันหมาชั่ว ข้าจะจับเจ้าถลกหนัง…”
เอ้อร์หนิวเมินใส่หลงต้านพลางส่ายหางวิ่งหนีไป
ครั้นเจียงซื่อและสาวรับใช้กลับมาถึง
