เรือนไห่ถังอาหมานก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ “คุณหนูในนี้มีเงินอยู่จำนวนมากเลยเจ้าค่ะ!”
มีเงินอยู่จำนวนมาก?
เจียงซื่อเลิกคิ้ว
“คุณหนูดูสิเจ้าคะ มีตั๋วเงินเป็นปีกเลยเจ้าค่ะ”
“เก็บให้ดีล่ะ รอคุณชายอวี๋กลับมาจะได้เอาไปคืน”
“โธ่” อาหมานร้องพลางยัดถุงเงินเก็บให้เรียบร้อย “คุณหนู คุณหนูว่าคุณชายอวี๋ทำความผิดอะไรหรือเจ้าคะ เหตุใดถึงถูกจับเข้าคุก”
เจียงซื่อเอ่ยเสียงราบเรียบ “จากนิสัยของเขาจะถูกจับเข้าคุกก็มิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด”
เป็นถึงองค์ชาย ไม่มีเรื่องอะไรที่เขาไม่กล้าทำนางทราบเรื่องนี้มาตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว
“คุณหนู คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ” อาหมานพูดปลอบอย่างใส่ใจ
เจียงซื่อเหมือนเป็นแมวที่ถูกเหยียบหาง “อย่าพูดจาไร้สาระหน่า!”
อาหมานแอบกลอกตา
สมัยนี้เนี่ย แม้แต่พูดความจริงยังทำไม่ได้ การจะเป็นสาวรับใช้นี่ไม่ใช่งานง่ายเลยจริงๆ
หลังจากนั้นไม่นานเจียงซื่อก็สั่งว่า “ให้เหล่าฉินไปถามอาเฟยสิว่า สามารถสืบเรื่องคุณชายอวี๋ได้หรือไม่”
อาหมาน “…” คุณหนูจะอดทนอีกหน่อยค่อยเอ่ยออกมาไม่ได้เลยหรือยังไง“รีบไปสิ!” เจียงซื่อที่รู้สึกประหม่าเต็มประดาหันไปจ้องอาหมาน
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” อาหมานกลั้นยิ้มเดินออกไป
เจียงซื่อลุกขึ้นและเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก่อนจะไปนั่งลงบนเตียง นางหยิบหมอนนุ่มขึ้นมากอดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
นางคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะปล่อยวางเรื่องคนเลวนั่นได้
รออยู่นาน อาหม
