็ดตีหัว การได้รับโทษสถานเดียวกันก็ว่าแย่แล้ว แต่เสด็จพ่อกลับแต่งตั้งเจ้าเจ็ดขึ้นเป็นอ๋องอีก!
นี่เขาเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยงงั้นเหรอ หรือจริงๆแล้วคนที่ถูกเลี้ยงดูที่นอกวังตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่เจ้าเจ็ดแต่เป็นเขา
“ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ!” ในที่สุดองค์ชายห้าก็ปะทุออกมาหลังจากที่เงียบอยู่สักพัก เขากระเด้งตัวขึ้นและกำลังจะวิ่งออกไปด้านนอก
องค์ชายแปดรีบเข้าไปขวางองค์ชายห้าเอาไว้ “พี่ห้า พี่จะไปไหน”
“ข้าจะไปคุยกับเสด็จพ่อให้รู้เรื่อง!”
องค์ชายหกที่อยู่ข้างๆ กระตุกมุมปาก “พี่ห้า พี่อย่าไปเลย เมื่อครู่ข้าเพิ่งถามจากหัวหน้าคนนั้นเรื่องราวก็คือหนิงเฟยเหนียเหนียงเข้าไปในห้องทรงพระอักษร แล้วก็มีคำสั่งแต่งตั้งองค์ชายเจ็ดออกมา”
องค์ชายห้าตะลึงค้างไป ริมฝีปากของเขาสั่นระริก “ข้า ข้าจะไปคุยกับเสด็จแม่ให้รู้เรื่อง!”
องค์ชายใหญ่เดินเข้ามาตบบ่าองค์ชายห้า “น้องห้า สงบสติลงก่อนเถิด พี่น้องกันอารมณ์เสียใส่กันให้ได้อะไรขึ้นมา”
เมื่อองค์ชายห้าได้ยินดังนั้น ความโกรธกลับยิ่งปะทุหนัก เขาสะบัดมือองค์ชายใหญ่ออกจากบ่าและพูดอย่างเดือดดาลว่า “ข้าเนี่ยนะอารมณ์เสียเห็นชัดๆ ว่าข้าใจเย็นจะตาย!”
คนที่ไม่ใจเย็นแล้วเขวี้ยงไหสุรานั้นคือใครกันล่ะ
อวี้จิ่นวางถ้วยชาพลางปิดตาลง
เขาก็ใจเย็นนี่ โดยเฉพาะตอนที่เขวี้ยงไหสุรา ทั้งแรงและองศาถึงได้แม่นยำปานนั้น
สิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกเสียดายตอนนี้คือยังกลับบ้านไม่ได้ ไม่รู้ว่าอา
