ซื่อมาหาเขาหรือเปล่า…
บริเวณหน้าประตูตรอกเชวี่ยจื่อมีเรือนหลังหนึ่งซึ่งมีต้นพุทราคอเอียงขึ้นอยู่ จู่ๆ เปลือกตาของเจียงซื่อก็กระตุกอย่างแรง แรงเสียจนทำให้นางเริ่มใจเสีย
“เอ้อร์หนิว เจ้านายของเจ้าไปไหนแล้วล่ะ” เจียงซื่อยื่นมือไปลูบหัวเอ้อร์หนิวเป็นพักๆ พลางเอ่ยถาม
เมื่อเอ้อร์หนิวที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ ได้ยินก็เหยียดตัวขึ้นพลางสะบัดขนเงานุ่มลื่นของมัน มันเข้าไปงับชายกระโปรงของเจียงซื่ออย่างคุ้นเคยทำทีดึงเจียงซื่อให้ตามออกไป
เจียงซื่อรีบคว้ากระโปรงของตัวเองเอาไว้และหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “เอ้อร์หนิว เจ้านี่ชอบงับกระโปรงข้าอยู่เรื่อย ข้าไม่มีเงินไปตัดชุดใหม่แล้วนะ”
เมื่อเอ้อร์หนิวได้ยินเช่นนั้นก็รีบคายชายกระโปรงทันที มันส่ายหางไปมาก่อนจะวิ่งเข้าไปในเรือนด้านข้าง ไม่ช้าก็วิ่งกลับออกมาพร้อมกับคาบถุงเงินมาใส่ในมือเจียงซื่อ
เจียงซื่อที่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “รีบเอากลับไปไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้”
ไม่รู้ว่าไปคาบถุงเงินนี้มาจากไหน เชือกที่มัดปากถุงมีราขึ้นเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเจ้าของเก็บใส่หีบไว้นานแค่ไหนกัน
เมื่อเอ้อร์หนิวเห็นว่าเจียงซื่อไม่ยอมรับไปจึงเอียงคอมองด้วยความสงสัย
เจียงซื่อชี้ไปที่ถุงเงินนั้น แล้วก็ชี้ไปที่เรือนด้านข้าง
เอ้อร์หนิวจึงก้มหน้าวิ่งกลับไปที่เรือนด้านข้างอีกครั้ง มันใช้ปากและเท้าหน้าเขี่ยประตูปิดจนสนิทจากนั้นก็วิ่งกลับมาและไปคาบถุงเงินจากมือเจียงซื่อไปยัดใส่มืออาหมา
