นแทน“ให้ข้าหรือ” อาหมานตื่นเต้น
โฮ่ง โฮ่ง เอ้อร์หนิวเห่าสองครั้งเป็นสัญญาณเร่งเร้า
มันเคยเห็นมาก่อนว่า ทุกครั้งที่มันคาบถุงเงินมาให้นายหญิง นายหญิงจะส่งต่อให้กับผู้นี้
อาหมานหันไปมองเจียงซื่อ
“ให้เอ้อร์หนิวเอากลับไปคืน”
อวี้ชีไม่อยู่ หากนางมาแล้วนำถุงเงินนี้กลับไปด้วยนางจะดูเป็นคนอย่างไรกัน
อาหมานส่งให้เอ้อร์หนิวอย่างไม่เต็มใจนัก “อะคุณหนูไม่ให้รับไว้”
โฮ่ง! เอ้อร์หนิวแยกเขี้ยวแสดงท่าทางดุร้าย
อาหมานกะพริบตาปริบๆ
หมาตัวใหญ่นี่มันขู่คนด้วย!
เหล่าหวังซึ่งเฝั้าอยู่ที่หน้าประตูจึงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “คุณหนูก็รับไปเถอะขอรับ เอ้อร์หนิวอารมณ์ร้าย ถ้ามันคาบอะไรมาให้แล้วไม่รับไว้มันจะกัดของนั้นจนเละเลยขอรับ”
เจียงซื่อพยักพเยิดให้อาหมานรับไว้และหันไปบอกกับคนเฝั้าประตูว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะรับไว้ แล้วเดี๋ยวข้าเอาไปคืนคุณชายอวี๋เองแล้วกัน”
เมื่อเอ้อร์หนิวเห็นว่าเจียงซื่อยอมรับถุงเงินไปแล้วก็วิ่งวนไปมารอบตัวเจียงซื่อด้วยความดีใจ
“เอ้อร์หนิว ข้าต้องไปแล้ว” เจียงซื่อตีเอ้อร์หนิวเบาๆ และเตรียมตัวกลับจวนเดิมทีที่นางมาที่นี่ก็เพราะนึกครึ้มอย่างไรไม่รู้ แต่นางก็ไม่ควรรอต่อไปอย่างไร้จุดหมาย อีกอย่างนี่ก็นับว่าเป็นการรักษาสัญญาแล้วด้วย
เอ้อร์หนิวเดินลอดมาขวางด้านหน้าเจียงซื่อ
“เอ้อร์หนิว อย่าดื้อสิ!”
เอ้อร์หนิวเอียงคอมองไปที่เจียงซื่อ เมื่อเห็นใบหน้าสวยก้มลงเล็กน้อยราวกับตั้งใจแน่วแน่มันก็เลย
