นอนกลิ้งลงกับพื้นพลางยกเท้าทั้งสี่ข้างชี้ขึ้นฟั้า
เจียงซื่อ “…” นี่เอ้อร์หนิวกำลังใช้ลูกไม้อะไร ที่แท้ก็ไม่ต่างอะไรกับเจ้าของเลยจริงๆ
คิกคิก อาหมานกลั้นหัวเราะต่อไปไม่ไหว น้ำหูน้ำตาพลันไหลออกมา “คุณหนู ไฉนจึงไม่รออยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อยล่ะเจ้าคะ ฮิฮิ บ่าวไม่เคยเห็นสุนัขตัวไหนฉลาดเท่านี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ…”
ครั้นพูดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ อาหมานก็หุบยิ้มพลางกระซิบว่า “คุณหนู บ่าวเคยได้ยินเกี่ยวกับปีศาจจิ้งจอก ปีศาจกระต่าย หรือว่าเอ้อร์หนิวจะเป็นปีศาจหมาเจ้าคะ!”
โฮ่ง! เอ้อร์หนิวเห่าอย่างไม่พอใจมันแค่ฟังรู้เรื่อง แต่ไม่ใช่ปีศาจหมาสักหน่อย!
“อย่าพูดจาไร้สาระหน่า ต้องไปกันแล้ว” เจียงซื่อพยายามบังคับไม่ให้ตัวเองใจอ่อน
เอ้อร์หนิวทั้งขี้เล่นทั้งขี้อ้อนขนาดนี้ ถ้านางมัวแต่ใจอ่อนก็คงไม่ได้ไปกันพอดี
ทันใดนั้นประตูหน้าลานบ้านก็ถูกผลักออก และหลงต้านก็รีบพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบหน้าขาวซีด “แย่แล้ว!”
เจียงซื่อชะงักฝีเท้า ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เกิดอะไรขึ้น”นางสังหรณ์ใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
วันนี้เป็นวันเกิดของอวี้ชี เขาหน้าหนาออกขนาดนั้นถึงได้เรียกให้นางมาหา ต่อให้มีเรื่องต้องออกไปทำธุระด่วนข้างนอก แต่ไม่นานก็ต้องกลับมา
เมื่อเจียงซื่อถามเช่นนั้น หลงต้านก็ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร “นายท่าน…”
จะบอกยังไงดีล่ะ เจ้านายปิดบังตัวตนยามอยู่ต่อหน้าคุณหนูเจียง จะบอกยังไงว่าเจ้านายของตนทะเลาะกับเหล่าองค์ชายจึงถูกองครักษ์ใน
