งค์ชายหกที่เลือดอาบเต็มหน้าจึงกล่าวออกไปอย่างน้อยใจ “พี่ห้าชกจมูกของลูกจนเลือดออกพ่ะย่ะค่ะ!”
ตอนนั้นคนที่ดื่มหนักมากๆ ย่อมจำไม่ได้หรอกว่าใครเป็นคนลงมือก่อน องค์ชายห้าตะโกนขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ “มันฟาดหน้าข้า!”
องค์ชายหกโกรธถึงขีดสุด “เจ้าชกจมูกข้าก่อนข้าถึงได้ฟาดหน้าเจ้ากลับ!”
องค์ชายแปดช่วยพูดเสริม “พี่ห้าลงมือก่อน พี่ห้ายังเตะลูกจนกระเด็น แล้วลูกก็จับโดนเจ้าโลกของพี่สามโดยไม่ได้ตั้งใจ…”“พรวด!” พวกขันทีที่ก้มหน้าลงต่ำ ในที่สุดก็มีคนหลุดขำออกมาด้วยความทนไม่ไหว โชคดีที่เหล่าเบื้องสูงทุกคนกำลังอยู่ในช่วงอารมณ์เดือดปุด จึงไม่มีใครทันสังเกต เขาถึงได้รอดไปได้อย่างโชคดีและไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาอีก
องค์ชายสามโมโหจนริมฝีปากซีดกลายเป็นสีขาว
เจ้าแปดสารเลว เรื่องน่าอายแบบนี้เดิมทีเขาคิดจะเก็บปากเงียบสนิท ต่อให้ตีให้ตายยังไงก็จะไม่พูดออกมา แล้วเป็นไงล่ะ เขาดันกลายเป็นตัวตลกของทุกคนไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจมูกโดนชกจนเลือดออก ศีรษะโดนฟาดจนแตก แต่เมื่อเทียบเจ้าโลกเกือบถูกคนดึงจนขาดแล้วยิ่งไม่ควรเอ่ยถึงด้วยซ้ำพวกไม่มีสมองทะเลาะกัน แต่คนที่อับอายขายหน้าที่สุดทำไมถึงต้องเป็นเขา??
ภายในใจขององค์ชายสามเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด เขากวาดสายตาแล้วหยุดลงที่องค์ชายสี่ จึงเอ่ยทันที “ลูกเองก็มีส่วนผิด พอลูกไม่ทันระวังก็ดันไปดึงกางเกงและกางเกงชั้นในของพี่สี่จนหลุดออก จนทำให้ก้นของพี่สี่โผล่ออกมา…”
องค์ชายสี่
