ฉะนั้น จะต้องลงโทษเขาด้วยอีกคน เพราะหยกที่ไม่ถูกเจียระไนจะไม่มีคุณค่า“ลูก…ผิดไปแล้วขอรับ…” สีหน้าของไท่จื่อเดี๋ยวเป็นสีขาวเดี๋ยวเป็นสีแดง เขารู้สึกอึดอัดจนก้มหัวลง
องค์ชายสี่ส่งคำเชิญให้กับเขาแล้ว แต่เขามีสถานะเป็นอะไรล่ะ เหตุใดถึงต้องไปร่วมงานเลี้ยงองค์ชายเจ็ดที่แม้แต่เสด็จพ่อยังจำหน้าไม่ได้เล่า
แล้วองค์ชายสี่นี่อีก วันๆ เอาแต่แสดงว่าเป็นผู้ทรงคุณธรรม อยากเป็นไท่จื่อเองหรืออย่างไรช่างหน้าใหญ่เสียจริงนะ!
เวลานี้ไท่จื่อไม่เข้าใจความตั้งใจของจิ่งหมิงฮ่องเต้แม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกของการไม่ได้รับความเป็นธรรมและความน้อยใจ
เสด็จพ่อลำเอียงเหลือเกิน นั่นก็เพราะเสด็จแม่ด่วนจากไปเร็ว แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮองเฮาองค์ปัจจุบันก็ไม่สนิทกันมากนัก ในพระราชวังจึงไม่มีใครช่วยพูดออกหน้าแทนเขาเลยสักคน
“ไสหัวออกไปให้หมด!” ฮ่องเต้จิ่งหมิ่งสะบัดแขนฉลองพระองค์ ทันใดนั้นองรักษ์หลายนายก็เดินเข้ามาและนำตัวเหล่าองค์ชายออกไป
ภายในท้องพระโรงพลันโล่งว่างเปล่าจิ่งหมิงฮ่องเต้นั่งลงด้วยสีพระพักตร์หน้าดำคล้ำเครียด พานไห่ไม่กล้าแม้แต่เอ่ยเกลี้ยกล่อม จึงยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ
เรื่องภายในครอบครัวของฝั่าบาท เขาไม่มีสิทธิ์พูดอะไร มิสู้รอให้ฝั่าบาทคลายอารมณ์ด้วยตนเองยังดีเสียกว่า
ไม่นาน นางสนมก็ทราบเรื่อง
เสียนเฟยเป็นพระมารดาขององค์ชายสี่กับอวี้จิ่นเมื่อได้ยินว่าอวี้จิ่นก่อเรื่องขึ้นในจวนของฉีอ๋องพลันเกิดควา
