จ้าต้องไปกับข้า”
อวี้จิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าองค์ชายสี่จะมาไม้ไหน
องค์ชายสี่ทำท่าตกใจ “น้องเจ็ด นี่เจ้าลืมไปหรือว่าวันนี้วันเกิดเจ้า”
อวี้จิ่นชะงัก
เขาไม่มีทางลืม เขายังรออาซื่อมาสร้างความประหลาดใจให้เขาอยู่เลย แต่พี่สี่จะสนใจวันเกิดเขาด้วยเหตุใดกัน
หลายปีมานี้ เขาฉลองวันเกิดคนเดียวมาโดยตลอดองค์ชายสี่คว้าข้อมืออวี้จิ่น “ข้าเรียกพี่น้องคนอื่นๆ มาแล้ว ตอนนี้พวกเขารอเจ้ายู่ที่จวนข้าเหล้าสุราก็เตรียมพร้อมแล้วเช่นกัน เหลือแค่พาเจ้ากลับไปนี่ล่ะ”
เมื่อเห็นอวี้จิ่นไม่ตอบโต้ องค์ชายสี่จึงทำการดึงตัว “น้องเจ็ด ปกติเจ้าไม่อยู่ในเมืองหลวง พี่น้องทุกคนไม่รู้ว่าจะจัดงานฉลองให้กับเจ้าอย่างไร ปีนี้เจ้าจะพลาดไม่ได้เชียวนะ”
อวี้จิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่อยากปฏิเสธอีก
ในเมื่อกลับมาแล้ว และตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อที่จะแต่งกับอาซื่อให้ได้ วงการนี้ อย่างไรเสียก็ต้องเข้าไปอยู่สักวันถ้าเช่นนั้น ก็ให้มันเริ่มขึ้นจากวันที่เขาอายุครบสิบแปดปีนี้ก็แล้วกัน
อวี้จิ่นไม่ขัดขืนอีกต่อไป องค์ชายสี่จึงยิ้มอ่อนให้“นั่นล่ะ จะอุดอู้คนเดียวตลอดไปได้อย่างไร”
วันนี้น้องเจ็ดอายุครบสิบแปดปี คนอื่นละเลยได้แต่เขาที่มีมารดาคนเดียวกัน หากละเลยด้วยอีกคน อาจมีชื่อเสียงไม่ดีได้
การจัดงานฉลองวันเกิดให้น้องเจ็ดถือว่าเป็นเรื่องที่มีผลดีไม่มีผลร้าย
หากเสด็จพ่อพลันนึกถึงน้องเจ็ดขึ้นมา สิ่งที่ทำในวันนี้คือการให้ถ่านวันหิมะตก[1] หากในว
