ันหน้าน้องเจ็ดประสบความสำเร็จ ก็ต้องนึกถึงน้ำใจที่เขาให้ในวันนี้ได้
ถ้าหากเสด็จพ่อลืมน้องเจ็ดคนนี้ไปสนิท เขาก็ยังได้ชื่อเสียงแห่งการเป็นพี่น้องที่ดี ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรเขาก็ไม่เสียเปรียบ
แต่ว่าน้องเจ็ดคนนี้เป็นคนที่มีนิสัยแปลกประหลาดอยู่บ้าง
องค์ชายสี่แอบถอนหายใจอยู่ภายในใจ
เขามีพี่น้องมากมาย แต่ละคนเก่งๆ กันทั้งนั้นการที่น้องเจ็ดเป็นเช่นนี้สิถึงจะวางใจลง
“น้องเจ็ด ทำไมยังไม่เดินไปอีกล่ะ” เมื่อเห็นอวี้จิ่นหยุดลงตรงประตู องค์ชายสี่จึงเอ่ยเร่ง
อวี้จิ่นหัวเราะ “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”
อาซื่อคงไม่มาแล้วล่ะ…
หลังจากอวี้จิ่นกับองค์ชายสี่ออกไปแล้วครึ่งชั่วยาม เจียงซื่อกับอาหมานก็ปรากฏตัวขึ้นตรงต้นพุทราคอเอียง
“คุณหนู ตกลงว่าพวกเราจะเข้าไปหรือไม่เจ้าคะ” อาหมานกุมขมับและเอ่ยถาม
คุณหนูยืนมาเป็นเวลาหนึ่งก้านธูปแล้ว จะทำอย่างไรต่อกันแน่
“ไปเคาะประตูเถอะ” เจียงซื่อเอ่ยออกไปอย่างแผ่วเบา ในที่สุดก็ตัดสินใจ
นางไม่ได้มาเพราะเป็นวันเกิดของคนๆ นั้นหรอกนะ เพียงแค่มาตามที่รับปากไว้เท่านั้น หลายวันก่อนได้สัญญากับเอ้อร์หนิวว่าจะมา วันนี้มีเวลาว่างพอดีก็เท่านั้น
ถ้านางไม่มา คนๆ นั้นรังแกเอ้อร์หนิวจะทำอย่างไร อะไรนะ อวี้ชีคงไม่ทำตัวเป็นเด็กลงอารมณ์กับเอ้อร์หนิวหรอกกระมัง
เจียงซื่อเบ้ปาก พูดเป็นเล่นไป คนงั่งนั่นเป็นคนที่มีนิสัยเด็กๆ นั่นล่ะ นางเคยสัมผัสมาแล้ว
เพียงแต่ว่า ถ้าเขาเห็นว่านางมาหาวันนี้ เขาจะเข้าใจผ
