อย่างรวดเร็ว ส่วนตัวเองก็ดีดตัวหลบฉีกออกไปอีกทาง
บึ้ม!!
ลูกธนูที่อัดแน่นด้วยพลังปราณปักลงพื้นดิน เกิดระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดินหินระเบิดกระจายเป็นหลุมลึกขนาดเท่าศีรษะมนุษย์
จางอวิ๋นรูม่านตาหดเกร็ง
ลูกดอกเมื่อกี้… กะเอาตายชัดๆ!
“หลบเก่งดีนี่… แต่ดอกต่อไปเจ้าจะยังโชคดีอยู่หรือไม่?”
ชิวเลวี่ยแสยะยิ้มอำมหิต หยิบลูกธนูขึ้นมาพาดสายอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
“อย่าหวังว่าจะได้ทำร้ายท่านอาจารย์!!”
สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งที่ตั้งหลักได้ รีบชักอาวุธประจำกายออกมาเตรียมสู้ตาย ขวางหน้าอาจารย์ของตนไว้
ชิวเลวี่ยขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยความรำคาญ
แค่เด็กระดับกลั่นลมปราณสองคน เขาฆ่าทิ้งได้ง่ายดายเหมือนบี้มดปลวก แต่ในฐานะผู้อาวุโส การลงมือกับเด็กมันเสียศักดิ์ศรีเกินไป
“ฉินเฮย, ฉินไป๋… จัดการไอ้ลูกหมาสองตัวนั่นซะ!”
เขาหันไปสั่งลูกศิษย์ด้านหลังด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “เอาแค่พิการพอนะ… อย่าเพิ่งให้ถึงตาย ข้าอยากให้พวกมันนอนดูอาจารย์ของพวกมันถูกทรมาน!”
“ขอรับท่านอาจารย์!”
ศิษย์หนุ่มสองคนด้านหลังรับคำ แสยะยิ้มชั่วร้าย เดินย่างสามขุมเข้าหาศิษย์ทั้งสองของจางอวิ๋น ราวกับหมาป่าที่กำลังมองลูกแกะ
ศิษย์ของผู้อ
