“ฮือฮา!!”
สิ้นคำประกาศอันบ้าบิ่นของจางอวิ๋น เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงก็ดังกึกก้องไปทั่วลานกว้าง ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดใส่ฝูงชน
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างของจางอวิ๋นเป็นจุดเดียว
ผู้อาวุโสตัวตลกผู้นี้สติฟั่นเฟือนไปแล้วรึ? เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ยังกล้ารับปากส่งเดช?
เดิมพันตั้งหกหมื่นหินวิญญาณเชียวนะ! ขายตัวทั้งสำนักยังไม่รู้จะพอจ่ายหรือเปล่า!
เจ้าสำนักหนานซานเองก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจางอวิ๋นจะกล้าตกปากรับคำท้าที่เหมือนหลุมพรางเช่นนี้ แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ
“ผู้อาวุโสจางช่างใจถึงยิ่งนัก! เช่นนั้นการเดิมพันนี้… ถือเป็นอันตกลง!”
หกหมื่นหินวิญญาณ… สำหรับผู้อาวุโสที่ระดับพลังตกลงมาเหลือเพียงสร้างรากฐาน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหามาจ่าย
แต่เขาหาได้สนใจว่าจางอวิ๋นจะมีปัญญาจ่ายหรือไม่ ประเด็นสำคัญคือการได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสำนักหลิงเซียนให้จมดินต่อหน้าธารกำนัลต่างหาก!
“ผู้อาวุโสเก้า! เจ้าทำบ้าอะไรลงไป! เรื่องใหญ่ขนาดนี้รับปากส่งเดชได้อย่างไร!”
“เจ้าไม่รู้สถานะของตนเองรึ? หกหมื่นหินวิญญาณนะมิใช่ก้อนกรวด!”
“จางอวิ๋น... หากงานนี้เจ้าทำสำนักขายขี้หน้า ตำแห
