ในเวลาเช้าของศาลาว่าการพระนครถูกปกคลุมด้วยแสงแดดยามเช้า ตามมาด้วยเสียงไก่ขันที่ไม่รู้ว่าดังมาจากทางไหน วันยุ่งๆ อีกหนึ่งวันกำลังจะเริ่มขึ้น
ซิ่วเหนียงจื่อนอนไม่หลับอีกครั้ง
ยามที่ความมืดคลืบคลานมาถึง นางไม่สามารถหลับลงได้เลย มักรู้สึกว่าด้านนอกจะมีเสียงเท้าตลอดเวลา ซึ่งอาจหมายถึงนิวๆ ของนางกลับมาแล้ว
แล้วนางจะหลับลงได้อย่างไร หากหลับไปแล้วเกิดคลาดแคล้วกับนิวๆ ล่ะ
ซิ่วเหนียงจื่อลืมตาจ้องเพดานไม่ขยับไปไหน จนใกล้เวลารุ่งสางถึงจะนอนหลับไปอย่างสะลืมสะลือ
เสียงไก่ขันคือเสียงที่ปลุกให้ซิ่วเหนียงจื่อที่หลับไปไม่นานตื่นขึ้น
นางสูญเสียบุตรสาวไปแล้ว สำหรับนาง ในแต่ละวันที่มีชีวิตอยู่ มันไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย มันเป็นเพียงการทนอยู่ให้เวลาผ่านไปก็เท่านั้น
นางกำลังรอ รอวันที่สัตว์เดรัจฉานนั่นถูกเข็นไปประหารตัดหัวที่ตลาด รอเลือดอันสกปรกของเขาไหลออกมาจากร่างกาย และเมื่อวันนั้นมาถึงนางจะได้ไปหานิวๆ อย่างสบายใจ
นิวๆ ของนางเพิ่งอายุสิบสี่ ไม่มีแม่คอยอยู่ข้างๆแล้วจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
ซิ่วเหนียงจื่อเปิดประตูออกอย่างช้าๆ
ความเจ็บปวดที่เกิดจากการสูญเสียบุตรสาว บวกกับอาการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายวัน มันแทบจะดูดพลังงานทั้งหมดของหญิงคนนี้ไปจนเกือบหมด จนทำให้การเคลื่อนไหวมีความช้าเหมือนกับคนแก่ตรงพื้นด้านนอกประตู มีตะกร้าไม้ไผ่ผุพังอันเล็กวางอยู่นิ่งๆ
ซิ่วเหนียงจื่อพลันตัวสั่นระริก สายตาจับจ้องตะกร้านั่นไม
