่ขยับไปไหน
ที่เรือนของนางมีตะกร้าไม้ไผ่แบบนี้ วันนั้นนิวๆไปซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาให้นาง ก็ถือตะกร้าแบบนี้ไป…
ซิ่วเหนียงจื่อนึกถึงบางอย่าง พลันคว้าตะกร้าขึ้นมา แล้วปัดฝาที่ปิดตะกร้าออก
ขนมดอกกุ้ยฮวารูปทรงขนมเปียกปูนแปดชิ้นวางรวมกันเป็นหนึ่งจาน มันดูน่ากินจนชวนให้น้ำลายไหล
ซิ่วเหนียงจื่อคลายมือออกแล้วตะกร้าไม้ไผ่จึงตกลงพื้น จนทำให้ขนมดอกกุ้ยฮวาในจานกลิ้งออกมากระจัดกระจายเต็มพื้น
นางจ้องมองขนมดอกกุ้ยฮวาที่พื้นครู่เดียว พลันคุกเข่าลงพื้นแล้วกำขนมดอกกุ้ยฮวาขึ้นมากัดกินคำใหญ่คำแล้วคำเล่าอย่างบ้าคลั่ง
ปั้ารับใช้ที่ได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามาดึงนางไว้ “โอยซิ่วเหนียงจื่อ ของที่ตกพื้นแล้วจะเก็บขึ้นมากินได้อย่างไรกันเล่า”ซิ่วเหนียงจื่อตัวสั่นไปทั้งตัว พลันคว้าข้อมือปั้ารับใช้และเอ่ยถามเสียงแหบ “นี่มาได้อย่างไร”
ปั้ารับใช้ไม่เคยเห็นซิ่วเหนียงจื่อเกิดอาการบ้าคลั่งเช่นนี้มาก่อน จึงตกใจเป็นอย่างมาก
“พูดสิ มันมาจากที่ไหน”
ปั้ารับใช้มองไปยังที่พื้น “เจ้าหมายถึงขนมดอกกุ้ยฮวานี่หรือ”
ซิ่วเหนียงจื่อพยักหน้าอย่างแรง
“ไม่รู้เหมือนกัน ในจวนที่ว่าการนี้มีแต่บุรุษ ใครจะมากินขนมดอกกุ้ยฮวากันเล่า ก็น่าแปลกอยู่เหมืนกัน เมื่อครู่นี้ตอนข้าเดินผ่าน ข้ายังไม่เห็นเลยเหตุใดจู่ๆ ก็มีตะกร้าขนมดอกกุ้ยฮวากันนะ”
ซิ่วเหนียงจื่อกอดตะกร้าไว้แล้วน้ำตาก็ไหลริน“นิวๆ ต้องเป็นนิวๆ ที่เอาขนมดอกกุ้ยฮวามาให้ข้าแน่ๆ!”
ปั้ารับใช้เอ่ยถามอย่า
