งระมัดระวัง “ซิ่วเหนียงจื่อเจ้าหมายความว่าอย่างไร”
ขนมดอกกุ้ยฮวาจานนี้เป็นเหมือนสิ่งที่ช่วยฟืนฟูความสามารถในการพูดของซิ่วเหนียงจื่อ นางดึงปั้ารับใช้และพูดพึมพำไม่หยุด “วันนั้นนิวๆ จะไปซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาให้ข้าที่ตลาด…”
พอพูดถึงตอนสุดท้าย ซิ่วเหนียงจื่อก็ส่งเสียงร้องไห้โฮ จนปั้ารับใช้ก็ร้องไห้ตาม
“เจ้าว่าขนมดอกกุ้ยฮวาพวกนี้ นิวๆ เป็นคนเอามาให้ข้าใช่ไหม” ซิ่วเหนียงจื่อเอ่ยถามอย่างคาดหวังพร้อมน้ำตา
ปั้ารับใช้ตบเข้าที่ขาดังเพี้ยะ “ใช่สิ! ข้าก็ว่าทำไมถึงน่าแปลก ที่ตะกร้าขนมดอกกุ้ยฮวาโผล่มาอยู่ตรงนี้ เพราะนิวๆ เป็นห่วงเจ้าแน่ๆ ก็เลยเอาขนมดอกกุ้ยฮวาที่เจ้าชอบมาให้เจ้า”“นิวๆ เป็นห่วงข้า?”
“ก็เป็นห่วงไงเล่า โธ่ ซิ่วเหนียงจื่อ เจ้าดูตัวเจ้าตอนนี้สิ ผอมซูบจนแทบเห็นถึงกระดูกแล้ว นิวๆจะวางใจลงได้อย่างไรกันเล่า”
ซิ่วเหนียงจื่อหัวเราะขึ้นมา “ข้ารู้อยู่แล้วว่านิวๆต้องมาหาข้า นิวๆ ลูกต้องรอแม่นะ อีกไม่นานแม่จะไปหาเจ้าแล้ว…”
ปั้ารับใช้ตกใจรีบจับมือซิ่วเหนียงจื่อ “ซิ่วเหนียงจื่อ เจ้าอย่าคิดสั้นเชียวนะ”
ซิ่วเหนียงจื่อเพียงยิ้มตอบ “ข้ามิได้คิดสั้น ข้าแค่อยากไปหานิวๆ ของข้า”
“ซิ่วเหนียงจื่อ เจ้าบ้าไปแล้ว!”
ซิ่วเหนียงจื่อชะงักไป
ปั้ารับใช้เกลียดที่นางพูดไม่ฟัง จึงเอ่ย “นิวๆกลับมาเยี่ยมเจ้าทำไม ก็เพราะกลัวว่าเจ้าจะคิดว่านางอยู่อย่างไม่สบาย! แต่ถ้าเจ้าคิดจะฆ่าตัวตาย นิวๆ อาจไม่ได้ไปเกิดใหม่เลยนะ!”
“หมายความ
