ว่าอย่างไร” ซิ่วเหนียงจื่อเกิดตื่นเต้นขึ้นมาในทันใดปั้ารับใช้ถอนหายใจอธิบาย “คนผมขาวไหว้ทุกข์คนผมดำ นั่นหมายความว่าคนผมดำเป็นคนอกตัญู เจ้าคงเคยได้ยินคำนี้ใช่หรือไม่ซิ่วเหนียงจื่อ”
ซิ่วเหนียงจื่อพยักหน้า
นี่เป็นคำพูดของคนโบราณ นางเคยได้ยินอยู่แล้วล่ะ
“ซิ่วเหนียงจื่อ นิวๆ ไปก่อนเจ้า ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ตอนนี้นางได้ติดค้างบุญคุณนี้ไว้แล้ว หากเจ้าคิดฆ่าตัวตายเพราะนางอีก ความผิดของนางก็จะมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ถึงเวลานั้นยมบาลเปิดดูสมุดทำความดี เดิมทีในชาติหน้านิวๆ จะได้ไปใช้บุญในตระกูลร่ำรวย แต่พอเป็นเช่นนี้ นางอาจได้ไปเกิดเป็นสัตว์แทน…”
“พูดมั่วซั่ว!” ซิ่วเหนียงจื่อตระหนกตกใจจนหน้าซีด
นางจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญ แต่นิวๆ ต้องไม่ได้รับโทษอีก!
ปั้ารับใช้ลูบที่หลังซิ่วเหนียงจื่อ “ฉะนั้น ซิ่วเหนียงจื่อ เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ยิ่งมีชีวิตที่ดีเท่าไหร่ความผิดของนิวๆ ก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น ในชาติหน้านางก็จะได้มีบุญ เฮ้อ นิวๆ ช่างเป็นเด็กดีจริงๆยังคอยคิดถึงแม่และส่งขนมมาให้กิน…”ดวงตาซิ่วเหนียงซื่อมีประกายวับพร้อมพูดงึมงำ“นิวๆ ของข้าจะกลายเป็นคุณหนู ไม่ต้องตามข้าไปโม่เต้าหู้ ถูกรังแก และไม่ถูกคนทำร้าย ใช่ไหม”
“ใช่ ต้องใช่อย่างนั้นล่ะ” ปั้ารับใช้แอบมองสภาพจิตใจที่มีชีวิตชีวาขึ้นช้าๆ ของซิ่วเหนียงจื่อพลางถอนหายใจ
ดูจากท่าทางนี้ นางคงเชื่อในสิ่งที่พูดแล้วกระมังจะได้รับรางวัลจากนายท่านหรือไม่ไม่รู้
