ผมเผ้าของเจียงเชี่ยนในเวลานี้ยุ่งเหยิงไปหมดบริเวณโหนกแก้มบวมแดงจนเห็นเส้นเลือดสภาพดูแย่อย่างที่สุด
หัวใจของเซียวซื่อบีบแน่น โอบกอดบุตรสาวพร้อมเอ่ยถาม “เชี่ยนเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นกับลูก”
เจียงเชี่ยนมุดเข้าไปยังอ้อมอกของเซียวซื่อพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก “ท่านแม่ ลูกไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ลูกต้องตายแน่ๆ!”
แล้วนายท่านรองเจียงก็กล่าว “โหวฮูหยินบาดแผลที่หน้าของเจียงเชี่ยนคืออะไร”ฉังซิงโหวฮูหยินยังจมปลักในความทุกข์กับเรื่องของบุตรชาย เมื่อครู่นี้ที่ทุบตีเจียงเชี่ยน นางเพียงต้องการระบายอารมณ์โมโหภายในใจ เวลานี้นางตีหน้าซื่อและไม่รู้จะหาคำอ้างใดๆ มาอธิบาย
ความเงียบของนางทำให้นายท่านรองเจียงเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ “โหวฮูหยินคงไม่สามารถพูดได้หรอกกระมังว่าเชี่ยนเอ๋อร์สะดุดล้มเอง”
โหนกแก้มที่บวมแดงและมีรอยเลือดสองเส้นนั้นแค่มองก็ดูออกว่าเป็นรอยข่วนของเล็บที่แหลมคม
“ซื่อจื่อเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ นางกลับไม่รู้อะไรเลย นางได้ทำหน้าที่ของการเป็นภรรยาแล้วหรือยังล่ะ” ฉังซิงโหวฮูหยินตอบกลับอย่างเย็นชา
เซียวซื่อหาใช่คนที่อดทนอดกลั้นไม่ นางโต้กลับอย่างปราชดปราชันทันควัน “โหวฮูหยินเองก็เป็นแม่คน แล้วท่านเองก็ไม่รู้มิใช่หรือว่าลูกชายของท่านจะฆ่าคนเป็น”
“เจ้า…” ฉังซิงโหวฮูหยินโมโหจนตัวสั่น นางได้รับความเคารพจากผู้คนมาโดยตลอด เคยได้รับการเหยียดหยามเช่นนี้มาก่อนที่ไหนกัน
เซียวซื่อบึนปากกลับไปด้วยความสะใจตั้งแต่ได้กลา
